گذار از گسل‌های معرفتی به سوی عقلانیت ترکیبی: امکان‌سنجی گفت‌وگوی هرمنوتیکی میان حکمت متعالیه و فیزیک بنیادین

یکی از چالش‌های بنیادین تفکر معاصر، تکوین گسل عمیق معرفت‌شناختی میان جهان‌بینی‌های سنتی–معناگرا و علوم تجربی مدرن است؛ شکافی ساختاری که نه‌تنها شیوه‌های ادراک واقعیت، بلکه جهت‌گیری‌های کلان تمدنی را نیز دستخوش تعارض ساخته است. این پژوهش با هدف طراحی یک راهبرد معرفت‌شناختی منسجم، به تبیین مسئله تقابل سطوح شناخت پرداخته و امکان برقراری پیوند تفسیری میان منظومه حکمت اسلامی (با محوریت حکمت متعالیه صدرایی) و علم تجربی (با تمرکز بر فیزیک نوین و نظریه میدان‌های کوانتومی) را واکاوی می‌کند. روش این پژوهش، توصیفی–تحلیلی با رویکرد تطبیقی–انتقادی بر پایه تحلیل مفهومی و هرمنوتیک دوگانه است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نزاع تاریخی موسوم به «علم و دین»، ناشی از خلط قلمروهای هستی‌شناختی و روش‌شناختی و نابسندگی زبان توصیف است؛ چراکه علم تجربی عهده‌دار تبیین ریاضی‌محور و کمّی «چگونگی» روابط پدیدارها و حکمت مابعدالطبیعی عهده‌دار تبیین عقلانی و کیفی «چرایی غایی» و مراتب هستی است. با فراروی از الگوهای تقلیل‌گرایانه، پنج محور تطبیقی بنیادین گشوده می‌شود: پیوند «حرکت جوهری» با تبیین فرایندی در «نظریه میدان‌های کوانتومی»؛ هم‌سویی «تشکیک و وحدت وجود» با «درهم‌تنیدگی کوانتومی و پیوستگی میدانی»؛ قرابت مفهومی تلقی صدرایی از «زمان به مثابه بعد چهارم جسم تحلیلی» با «فضا–زمان نسبیتی»؛ بازخوانی «نظریه فیض و آفرینش مستمر» در افق «کیهان‌شناسی مهبانگ و انبساط کیهانی»؛ و دگرگونی مرز میان ماده و معنا با استناد به اشتداد وجودی و هم‌ارزی جرم و انرژی. این هم‌نشینی هرمنوتیکی و پی‌ریزی نظریه «دیالکتیک ادراک»، بستری کارآمد برای برون‌رفت از انسداد گسل‌های تمدنی، نفی مکانیسم‌گرایی خام و نیل به عقلانیت جامع فراهم می‌آورد.

واژگان کلیدی: اصالت وجود، حرکت جوهری، نظریه میدان‌های کوانتومی، گسل تمدنی، هرمنوتیک دوگانه، درهم‌تنیدگی، فضا–زمان.

امتیاز به این مقاله:

۱. مقدمه و بیان مسئله

در سپهر اندیشهٔ معاصر، ژرف‌ترین بحرانی که ساحت‌های فرهنگ، جامعه، سیاست و تمدن را تحت‌الشعاع قرار داده، چندپارگی معرفت‌شناختی است. این بحران از جدایی ساختاری میان افق‌های معناداری هستی و ساختارهای روش‌شناختی آزمون‌پذیر برخاسته است. اگر ریشه‌های معارف بشری را بکاویم، به چهار سرچشمهٔ اصلی می‌رسیم: دین، عرفان، فلسفه (معارف عقلانی) و علم (معارف تجربی). هر یک از این حوزه‌ها روش‌شناسی، زبان و معیارهای صدق ویژهٔ خود را دارد و قلمروی متمایزی از معرفت را شکل می‌دهد. پرسش بنیادین این است: آیا گفتگویی سازنده میان این حوزه‌های معرفتی ممکن است؟

به نظر می‌رسد اگر مبنای این گفتگو بر پیشرفته‌ترین دستاوردهای معاصر هر حوزه استوار شود، می‌توان به نتایج ثمربخشی دست یافت. شاهد تاریخی این مدعا، حکمت متعالیهٔ ملاصدراست. او توانست میان دین، عرفان و فلسفه گفتگویی منسجم برقرار کند و این سه حوزه را در چارچوبی واحد گرد آورد. اکنون این پرسش مطرح می‌شود: آیا می‌توان همین الگو را میان حکمت متعالیه و علوم تجربی بسط داد؟

پاسخ به این پرسش بدون توجه به موانع و چالش‌ها ممکن نیست. حکمت متعالیه، به‌عنوان نظامی عقلانی–متافیزیکی، جهان را کلّی یکپارچه، غایتمند و دارای مراتب تشکیکی تصویر می‌کند و هستی را بر فیض وجود مبتنی می‌سازد. در مقابل، علوم تجربی مدرن با روش ریاضیاتی، آزمون‌پذیری تجربی و قدرت پیش‌بینی و واپایش پدیده‌ها، ساختار مادی جهان را با دقتی بی‌سابقه کالبدشکافی کرده‌اند. این دو نظام معرفتی، هر یک از مبنایی متفاوت به هستی می‌نگرند: یکی در پی ایضاح عقلانی غایت و مراتب وجود است و دیگری در پی تبیین کمی و آزمون‌پذیر پدیده‌ها.

با این حال، مواجههٔ این دو نظام معرفتی در سده‌های گذشته غالباً به تعارضی آشتی‌ناپذیر انجامیده است. در پیوند با این تعارض، گسلی ژئوپلیتیک و تمدنی نیز رخ نموده است. از یک سو، زیست‌بوم‌های متعهد به جهان‌بینی دینی و ریشه‌های قدسی–فلسفی قرار دارند. این زیست‌بوم‌ها مشروعیت هنجاری خود را از اصالت غایت‌مندی عالم اخذ می‌کنند. از سوی دیگر، مدرنیتهٔ ابزارمحور و ساختارهای مدیریتی و اقتصادی مسلط حکم‌فرما هستند. این ساختارها بر مبنای عقلانیت ابزاری و فایده‌گرایی عمل‌محور بنیان نهاده شده‌اند. در تلقی عمومی و حتی در میان بسیاری از اصحاب علوم انسانی، این شکاف ذیل دوگانهٔ خام و تقلیل‌گرایانهٔ «نزاع علم و دین» فهمیده می‌شود. گویی ایمان و عقلانیت تجربی دو گزارهٔ ناسازگارند که اثبات یکی مستلزم امحای دیگری است.

اما صورت‌بندی دقیق مسئله نشان می‌دهد که معضل بنیادین، تصادمی موضعی میان احکام تجربی و باورهای دینی نیست. این معضل ریشه در «گسل معرفتی» دارد. این گسل از تقابل دو سطح ناهمگون معرفت و فقدان زبانی تفاهم‌بخش نشأت می‌گیرد. علوم تجربی جدید اساساً با روش‌شناسی کمی‌ساز، استقرایی و ابطال‌پذیر سامان یافته‌اند. وظیفهٔ ذاتی این علوم، صورت‌بندی ریاضی‌وار نظم درون‌پدیداری و پاسخ به پرسش «چگونگی» رخدادهاست. این علوم صلاحیت اتخاذ موضع نفی یا اثبات پیرامون مبادی مابعدالطبیعی و ماورای تجربهٔ حسی را ندارند. در نقطهٔ مقابل، فلسفهٔ اسلامی—به‌ویژه در غایت تکاملی خود یعنی حکمت متعالیهٔ صدرایی—نظامی عقلی، هستی‌شناسانه و معنابخش است. این نظام نه در پی کشف کمیت شتاب و جرم، بلکه در پی ایضاح عقلانی مفهوم وجود، اصالت، اشتداد، مراتب و غایت هستی است. وظیفهٔ آن پاسخ به پرسش «چرایی غایی» عالم است.

انسداد کنونی از آنجا ناشی می‌شود که جهان‌بینی علم‌گرای خام، «روش تجربی» را به «هستی‌شناسی ماده‌گرایانه» ارتقا داده است. بدین‌ترتیب، علم تجربی را که ذاتاً روشی خنثی و تبیین‌کنندهٔ چگونگی پدیده‌هاست، به ایدئولوژی تام تمامیت‌خواه فروکاسته است. از جانب دیگر، پاره‌ای نگرش‌های سنت‌گرا نیز گزاره‌های متافیزیکی را با متغیرهای طبیعی خلط کرده‌اند. این نگرش‌ها فلسفه را به جایگزینی برای تحقیق حسی و آزمون آزمایشگاهی مبدل ساخته‌اند. راه عبور از این بحران تمدنی، نه حذف علم تجربی به سود جزمیت است، نه وانهادن مابعدالطبیعه به نفع پوزیتیویسم، و نه آمیختن التقاطی و سرهم‌بندی مفاهیم. راه عبور، بازگشت به ریشه‌ها و اتخاذ «هرمنوتیک دوگانه» و روش‌مند برای طراحی پل معرفتی است.

پرسش اصلی این پژوهش آن است که چگونه می‌توان با بازخوانی انتقادی مبانی معرفتی حکمت متعالیه و علوم تجربی، و با به‌کارگیری دیالکتیک ادراک و ظرفیت‌های هرمنوتیکی زبان حکمت اسلامی، میان گزاره‌های تفسیری حکمت متعالیهٔ صدرایی و یافته‌های نوین فیزیک بنیادی—به‌ویژه مکانیک کوانتومی و نسبیت—بستری هم‌افزا برای پاسخ به پرسش‌های مرزی فراهم ساخت؟

۲. مبانی و چارچوب نظری پژوهش

برای فراهم آوردن تحلیلی سامان‌مند، پژوهش حاضر بر هم‌نشینی روش‌شناختی دو افق هستی‌شناختی و معرفت‌شناختی پایه‌ریزی شده است:

۲.۱. حکمت متعالیه صدرایی

دستگاه فکری صدرالمتألهین شیرازی مبتنی بر چهار اصل بنیادین است:

  • اصالت وجود: وجود، یگانه واقعیت اصیل و عینیت‌بخش به جهان است و ماهیات صرفاً اعتبارات ذهنی و حدود عدمی وجودند (ملاصدرا، ۱۹۸۱، ج ۱، ص ۴۹؛ طباطبایی، ۱۳۸۷).
  • تشکیک وجود: حقیقت وجود دارای مراتبی متکثر، مشکک و طولی است که وحدت و کثرت آن در عین یکدیگر تحقق می‌یابند؛ از ضعیف‌ترین مرتبه (هیولای اولی و ماده صامت) تا والاترین مرتبه کمال و انوار مجرده (ملاصدرا، ۱۳۸۰).
  • حرکت جوهری: حرکت، تغییر و سیلان، صرفاً عارضی بر اعراض چهارگانه جسم (کم، کیف، این و وضع) نیست، بلکه متن ذات و جوهر ماده، پویا، گذرا و پیوسته در حال تجدد و دگرگونی است. بنابراین، ماده مساوق با امتداد زمانی و قوه محض برای افاضه صور جدید است (ملاصدرا، ۱۹۸۱، ج ۳، ص ۶۱؛ قدیری، ۱۳۸۸).
  • اشتداد وجودی: تحول در عالم ماده به سوی لطافت، خروج از نقص به کمال و تبدیل قوا به فعلیت است؛ بدین ترتیب، مرز صلب میان ماده و تجرد فرو می‌ریزد و جسمانیة الحدوث بودن نفس، پیوند وثیق ماده را با مراتب بالاتر هستی آشکار می‌سازد.
۲.۲. فیزیک نوین و نظریه میدان‌های کوانتومی

نظریه میدان‌های کوانتومی به عنوان بنیادین‌ترین چارچوب فیزیک نظری معاصر، نگرش اتمیستی–مکانیکی سده‌های پیشین را یکسره دگرگون ساخته است:

  • پیوستگی و اصالت میدان‌ها: در این نظریه، ذرات مادی اشیائی سخت و گلوله‌مانند نیستند، بلکه برانگیختگی‌های موضعی میدان‌های پیوسته کوانتومی در پهنه فضا–زمان تلقی می‌شوند.
  • خلأ کوانتومی: خلأ، فضایی تهی و منفعل نیست، بلکه محیطی پویا با افت‌وخیزهای بنیادین انرژی و تولید و فنای جفت‌ذرات مجازی است؛ پدیده‌ای که سکون مطلق را در ریزترین مقیاس‌های کیهان نفی می‌کند.
  • درهم‌تنیدگی کوانتومی: وضعیتی که در آن دو یا چند سیستم کوانتومی به گونه‌ای درهم‌تنیده می‌شوند که حالت کوانتومی کل سیستم را نمی‌توان به اجزای مستقل تجزیه کرد؛ واقعیتی که نشان‌دهنده تمامیت‌یافتگی و ناموضعیت ساختاری جهان طبیعی است.
  • پیوستار فضا–زمان نسبیتی: نظریه نسبیت عام با درهم‌آمیختن فضا و زمان و تبیین گرانش به مثابه انحنای این پیوستار چهاربعدی متأثر از جرم–انرژی، تلقی زمان به عنوان ظرفی خنثی و مستقل را منسوخ ساخته است.

پیوند این دو افق به عنوان یک مدل تحلیلی موازنه‌بخش به کار می‌رود: فیزیک تجربی، هندسه و فرمول‌بندی روابط کمّی و دینامیک مادی را عرضه می‌دارد، و حکمت صدرایی چارچوبی غایتمند و هستی‌شناسانه برای انسجام‌بخشی به فهم دگرگونی‌ها و معناپردازی کل‌گرایانه در اختیار می‌گذارد.

۳. روش پژوهش

روش این تحقیق، از نوع توصیفی–تحلیلی با رویکرد تطبیقی و انتقادی در حوزه مطالعات میان‌رشته‌ای فلسفه علم و فلسفه اسلامی است. در این شیوه:

  1. ابتدا گزاره‌ها، پیش‌فرض‌ها و قلمروهای پارادایم‌های مسلط در حوزه جهان‌بینی از طریق تحلیل مفهومی بررسی و حدود کارکردی هر یک بازتعریف می‌شوند.
  2. با به‌کارگیری تکنیک «هرمنوتیک دوگانه»، رابطه میان متن طبیعت (قرائت‌پذیر از طریق زبان کمی علم) و متن وحیانی–عقلانی (قرائت‌پذیر از طریق زبان فلسفه و الهیات) مورد تحلیل قرار می‌گیرد.
  3. در تحلیل پژوهش‌های تطبیقی، رویکرد تطبیق این‌همانی‌انگارانه (ایجاد پیوند مکانیکی میان یک آیه یا گزاره فلسفی با فرمولی مشخص) نقد و طرد شده و به جای آن، «هم‌سویی مفهومی در افق‌های پارادایمی» و ظرفیت‌سازی زبانی معیار سنجش قرار می‌گیرد تا بی‌طرفی پژوهشی و چارچوب چندعلتی تحولات اندیشه محفوظ بماند.

۴. تحلیل گسل تمدنی: تقابل سطوح شناخت به جای نزاع علم و دین

بررسی جغرافیای اندیشه معاصر نشان می‌دهد که شکاف بنیادین جهان اسلام و مدرنیته، بازتولید مستقیم تصادم این پارادایم‌ها در مقیاس نهادی و تمدنی است. تمدن اسلامی اساس مشروعیت، غایت‌مندی اجتماعی و تکالیف تمدنی خود را بر بنیان‌های جهان‌بینی الهی و ساختار مابعدالطبیعی حکمت اسلامی استوار ساخته است؛ در حالی که ساختارهای مدیریتی و اقتصادی مسلط مدرن بر پیش‌فرض‌های جهان‌بینی طبیعت‌گرایانه و عقلانیت ابزاری استوارند.

خطای روش‌شناختی متداولی که در مواجهه با این گسست بروز می‌کند، صورت‌بندی ماجرا در قالب تعارض ساده‌انگارانه «علم و دین» است. این تقلیل‌گرایی باعث می‌شود گروهی، علم تجربی را الحادی تلقی کرده و در پی نفی دستاوردهای قطعی آن برآیند، و گروهی دیگر، دین را بقایای تفکر ماقبل علمی پنداشته و ضرورت تداوم آن را انکار کنند. اما این دوگانگی کاذب حاصل فرولغزیدن در مغالطه خلط سطح تحلیل است:

سطوح تفکیک معرفتی

 سطح اول: علوم تجربی (فیزیک، زیست، شیمی)

  • پرسش بنیادین: «چگونگی» روابط مادی و قوانین حاکم بر نظم پدیدارها
  • روش‌شناسی: مشاهده، آزمایش، سنجش ریاضی، پیش‌بینی و ابطال‌پذیری
  • قلمرو: افق طبیعت، ماده، انرژی و ساختار محسوس عالم

سطح دوم: مابعدالطبیعه و حکمت اسلامی

پرسش بنیادین: «چیستی» و «چرایی غایی» هستی و تحلیل مبادی وجود

روش‌شناسی: برهان عقلی، شهود معقول، تبیین مراتب تشکیکی هستی

قلمرو: کلّیت وجود (مادی و فرامادی)، غایات، اصول علیت وجودی و معنای آفرینش

تعارضی در سطح منطقی میان گزاره‌های قطعی این دو شاخه روی نمی‌دهد؛ چراکه موضوع و زاویه دید آن‌ها تباین حیثیتی دارد. علم مدرن در ساختار ناب متدولوژیک خود، مکتبی فلسفی نیست، بلکه روشی برای قرائت ریاضی‌وار جهان محسوس است (گلشنی، ۱۳۹۵). بحران از آنجایی زاده شد که عده‌ای از فیزیکدانان و فیلسوفان تحلیلی قرن نوزدهم، روش تجربی را به یک موضع هستی‌شناختی دگماتیک—مبنی بر اینکه هر آنچه در آزمایشگاه نیاید، معدوم است—تبدیل کردند.

بنابراین، راه‌حل گذار از گسل تمدنی، درآمیختن التقاطی این حوزه‌ها نیست. وظیفه فلسفه اسلامی اثبات صحت بار الکتریکی الکترون نیست و رسالت فیزیکدان کوانتوم نیز تدوین براهین اثبات واجب‌الوجود نیست. نیاز معاصر، تأسیس یک «پل هرمنوتیکی» است. این پل، بستری تفسیری می‌آفریند که در آن، داده‌های به‌دست‌آمده از روش تجربی، با فراغت از قرائت‌های ماتریالیستیِ عارضی، درون نظامی از عقلانیت وجودی و پیوستگی معنایی مورد بازخوانی قرار گیرند (حائری یزدی، ۱۳۶۰).

۵. افق‌های پنج‌گانه پیوند هرمنوتیکی حکمت صدرایی و فیزیک نوین

پژوهش‌های نوین در سنت دانشگاهی و حوزوی ایران گام‌های مهمی به سوی درک ظرفیت‌های فرانظری حکمت صدرایی برداشته‌اند. در ادامه، در پنج محور بنیادین، اشتراکات مفهومی و ارزش هرمنوتیکی این مواجهات بازخوانی و صورت‌بندی انتقادی می‌شود:

۵.۱. حرکت جوهری و نظریه میدان‌های کوانتومی: گذار از شیء‌وارگی به فرایندمحوری

در جهان‌بینی کلاسیک ارسطویی–نیوتنی، ماده هویتی صلب، پایدار و شیء‌انگارانه دارد که حرکت صرفاً به مثابه حالتی عارضی بر کمّ، کیف یا مکان آن تحمیل می‌شود؛ جوهرِ شیء در طول زمان ایستا و ثابت فرض می‌شد. ملاصدرا با نفی قاطع این دیدگاه، «حرکت جوهری» را بنیان نهاد و اثبات کرد که عالم طبیعت در بنیادی‌ترین لایه ذاتی خود، عین سیلان و تجدد است. حرکت در جسم طبیعی، خروج تدریجی شیء از قوه به فعل در متن ذات آن است؛ بنابراین زمان و حرکت، بیرون از ماهیت شیء نیستند، بلکه نحوه وجود شیء مادی، عین پویایی و گذرا بودن است (ملاصدرا، ۱۹۸۱، ج ۳؛ قدیری، ۱۳۸۸، ص ۱۸۵).

در تحولات فیزیک قرن بیستم، نظریه میدان‌های کوانتومی به نتیجه‌ای کاملاً متناظر در سطح توصیف ریاضی ماده دست یافت. در این نظریه، دیگر سخن از «ذرات نقطه‌ای صلب و تغییرناپذیر» که در خلأ حرکت می‌کنند در میان نیست؛ بلکه میدان‌های کوانتومی پایه‌ای‌ترین واقعیت فیزیکی‌اند. آنچه ما ذره (الکترون یا کوارک) می‌نامیم، در واقع بسته‌های موجی یا برانگیختگی‌های موقت این میدان‌ها هستند (حجتی و همکاران، ۱۴۰۰، ص ۲۶۸). در خلأ کوانتومی، به موجب اصل عدم قطعیت هایزنبرگ، انرژی مدام در حال نوسان و تبدیل به جفت‌ذره‌ها و پادفوتون‌هاست. بنابراین، «ذره بودن» حالتی موقت از یک «فرایند مداوم» است:

نقطه هم‌پوشانی هرمنوتیکی:

فلسفه صدرایی:  ذات جسم = عین سیلان، کون و فساد پیوسته، نفی ایستایی در جوهر

فیزیک کوانتومی: ذره = برانگیختگی میدان پیوسته، تبدیل دائم انرژی، نفی ماهیت صلب

ارزش تفسیری: جایگزینی جهان‌بینی ارگانیک و پویا به جای نگرش مکانیکی ساعت‌وار

ارزش هرمنوتیکی این هم‌گرایی در این است که خصلت فرآیندی جهان کوانتومی، زمینه ابطال جهان‌بینی مکانیکی قرن نوزدهم را فراهم ساخته و زمینه را برای پذیرش هستی‌شناسی صیرورت و دگرگونی وجودی هموار می‌کند؛ واقعیتی که در آن، ثبات صرفاً توهم لایه‌های کلان‌مقیاس است.

۵.۲. وحدت وجود و درهم‌تنیدگی کوانتومی: طرد فردگرایی اتمیستی

نگاه تقلیل‌گرای نیوتنی–دکارتی جهان را به اجزای مستقل، مجزا و خودمختار تجزیه می‌کرد که برهم‌کنش‌های آن‌ها صرفاً ناشی از تماس مکانیکی و موضعی بود. در مقابل، عرفان نظری و حکمت صدرایی بر محور «تشکیک و وحدت وجود» قوام یافته‌اند. در این منظومه، کثرت‌های مشهود، نه ذوات متنافر و مجزا، بلکه مراتب و شئون گوناگونِ یک حقیقت یگانه و غیرقابل‌تجزیه‌اند: «کُلُّ ما فی الکَونِ ظِلٌّ لِلوُجود» (ملاصدرا، ۱۳۶۳؛ طباطبایی، ۱۳۸۷). وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت، مانع از تکه‌تکه‌انگاری عالم واقع می‌گردد (نصر، ۱۳۸۷، ص ۲۴۰).

از سوی دیگر، نظریه کوانتوم با آشکارسازی پدیده «درهم‌تنیدگی»، ضربه‌ای ساختاری بر اصل موضعیت و فردگرایی اتمیستی وارد آورد. دو سیستم درهم‌تنیده، حتی اگر در فواصل نجومی از یکدیگر قرار گیرند، وضعیتی تفکیک‌ناپذیر دارند؛ اندازه‌گیری روی یک ذره به شکل آنی حالت ذره دیگر را تعیین می‌کند بدون آنکه سیگنالی کلاسیک با سرعتی بالاتر از نور میان آن‌ها مبادله شود. این امر ناقض جدایی‌پذیری فیزیکی و مبین آن است که عالم طبیعی در مقیاس بنیادین، «کلی یکپارچه» و شبکه به هم پیوسته‌ای است که اجزای آن در ارتباط وجودی ناگسستنی با کل سیستم به سر می‌برند (نصیری محلاتی و همکاران، ۱۳۹۷، ص ۱۶۶؛ گلشنی، ۱۳۹۵، ص ۱۱۵).

ارزش هرمنوتیکی این مقایسه در ابطال بنیادهای فلسفی اتمیسم لایب‌نیتسی یا ذره‌گرایی کلاسیک است. این تقارن مفهومی نشان می‌دهد که فهم عالم چه در رویکرد عرفانی–برهانی و چه در پیشرفته‌ترین مدل‌های فیزیک نظری، محتاج اتخاذ چارچوبی کل‌نگر است؛ چارچوبی که در آن جزئیت بدون فهم شبکه پیوندها و وحدت بنیادین، دچار اعوجاج شناختی می‌گردد.

۵.۳. زمان در حکمت متعالیه و نظریه نسبیت: بعد چهارم واقعیت جسمانی

مسئله زمان همواره یکی از پیچیده‌ترین گره‌های تفکر فلسفی و علمی بوده است. در فیزیک کلاسیک نیوتن، زمان «مطلقی جاری و ظرفی مستقل از حوادث» انگاشته می‌شد که حرکات پدیده‌ها در درون آن به وقوع می‌پیوست؛ رویکردی که زمان را واقعیتی پیشینی و ایستا در نظر می‌گرفت.

ملاصدرا با طرح نظریه حرکت جوهری، ساختار فهم زمان را دگرگون ساخت. او زمان را مقدار حرکت و بُعدی تحلیلی از ابعاد خود جسم مادی قلمداد کرد. از دیدگاه او، جسم صرفاً دارای سه بعد فضایی (طول، عرض و عمق) نیست، بلکه هر جسمی واجد امتدادی غیرقار و گذرا در ذات خویش است که از آن به «بعد چهارم» تعبیر می‌شود (رازی و همکاران، ۱۳۹۹، ص ۱۰۴). از این رو، زمان ظرفی بیرونی نیست که عالم در آن ریخته شده باشد، بلکه هر شیء مادی به اندازه گستره حرکت جوهری خویش، حامل و سازنده زمان اختصاصی خود است:

این تفکر فلسفی، سده‌ها بعد در نسبیت خاص و عام آلبرت اینشتین بازآفرینی شد؛ جایی که اینشتین نشان داد فضا و زمان دو هویت مستقل نیستند، بلکه تار و پود پیوستاری یگانه به نام «فضا–زمان» را می‌سازند که انحنا و نرخ گذر آن کاملاً وابسته به سرعت چارچوب مرجع و توزیع جرم و انرژی در میدان گرانشی است (رازی و همکاران، ۱۳۹۹، ص ۱۱۰). زمان دیگر مطلق نیست، بلکه نسبی و هم‌بسته با ساختار فیزیکی سیستم است.

ارزش هرمنوتیکی این هم‌گرایی در آزادسازی عقل از قید توهمِ زمان مطلق به مثابه ظرفی بیرونی برای اراده پروردگار است. هر دو نگاه نشان می‌دهند که زمان، صفتی ذاتی از نحوه تحقق ماده و ماده‌وارگی است و حقیقت عالم مادی با بعد زمانی خود پیوندی وجودی دارد.

۵.۴. نظریه فیض و کیهان‌شناسی مدرن: عبور از حادث زمانی به خلق مستمر

یکی از مناقشات کلامی کهن، نزاع پیرامون حدوث و قدم عالم و چگونگی آفرینش بود؛ متکلمان قائل به آفرینش دفعی و حادث زمانی جهان در یک نقطه آغازین بودند؛ امری که با پرسش‌های لاینحل درباره وضعیت پیش از خلقت روبه‌رو می‌شد. ملاصدرا با اتکا به نظریه «فیض و تجلی»، تصویر عامیانه از خلقت به مثابه یک رخداد منحصربه‌فرد تاریخی را کنار نهاد. فیض حق‌تعالی دائم و منقطع‌ناپذیر است؛ تجلی الهی نه امری تمام‌شده، بلکه آن به آن در حال نو شدن است: «کُلَّ یَومٍ هُوَ فی شَأن». هر آن، هستی از عدم برآمده و صورت‌های نوین هستی جایگزین صورت‌های پیشین می‌شوند (اکبریان، ۱۳۹۲؛ محبتی و کهنسال، ۱۴۰۳).

در کیهان‌شناسی معاصر، مدل استاندارد کیهان‌شناختی مبتنی بر نظریه مهبانگ و کشف انبساط جهان توسط هابل و تبیین انبساط شتاب‌دار آن در دهه‌های اخیر، نشان داده است که جهان پدیده‌ای منجمد، ایستا و ازپیش‌ساخته‌شده نیست. کیهان در کلیت خود فرآیندی تکاملی، زاینده و در حال دگرگونی است که پیوسته فضا و زمان را گسترش می‌دهد (مختاری و گلشنی، ۱۳۹۵، ص ۳۶۰).

ارزش هرمنوتیکی این هم‌سویی در گذار از تلقی «خدای ساعت‌سازِ بازنشسته» به سوی «آفرینش مداوم و پویای الهی» است. هر دو ساحت نشان می‌دهند که هستی، رویدادی منفرد در گذشته دور نیست، بلکه فرایندی جاری، پیوسته و نو شونده در پهنه ابدیت است.

۵.۵. ماده، انرژی و اشتداد وجودی: فروپاشی دوگانگی صلب ماده و معنا

در فیزیک سنتی مشایی، ثنویت شدیدی میان هیولا (ماده اولی) و صورت برقرار بود؛ ماده کانون انفعال، نقص و تیرگی و عوالم مجرد کانون نور و فعلیت انگاشته می‌شدند و امکان ارتقای بنیادین مراتب مادی به ساحت تجرد با بن‌بست مواجه بود. اما در حکمت صدرایی، مراتب هستی پیوسته و دارای اشتداد وجودی دانسته می‌شوند. ماده صرفاً توده‌ای فاقد ادراک نیست، بلکه پایین‌ترین مرتبه تجلی وجود است که استعداد دارد در بستر حرکت جوهری استکمال یافته، لطیف‌تر شده و در نقطه اوج خود به تجرد برزخی و عقلانی تبدیل شود؛ چنان‌که نفس انسانی «جسمانیة الحدوث و روحانیة البقاء» است (ملاصدرا، ۱۹۸۱، ج ۸؛ مطهری، ۱۳۷۸، ص ۱۵۰).

این تحول بنیادین در نگرش به ماهیت ماده، در فیزیک نسبیتی از طریق هم‌ارزی مشهور اینشتین صورت‌بندی شد:

این رابطه اثبات کرد که جرم، چیزی جز تمرکز فوق‌العاده انرژی در حجمی محدود نیست و ماده می‌تواند به فوتون‌های نوری و امواج الکترومغناطیسی (انرژی بدون جرم سکون) دگرگون گردد. ماده دیگر ماهیتی صلب و کدر نیست، بلکه صورت متراکمی از انرژی و پویایی است (رضانژاد، ۱۳۸۵، ص ۸۰).

ارزش هرمنوتیکی این انطباق در فروپاشی دیوار تصنعی میان «ماده» و «غیرماده» است. درک اینکه ماده در لایه‌های بنیادین خود از جنس امواج و میدان‌هاست، بستری مساعد خلق می‌کند تا ذهن مدرن آموزه فلسفی «اشتداد ماده به سوی روح و مراتب بالاتر تجرد» را نه افسانه‌ای متافیزیکی، بلکه امتداد عقلانی سلسله‌مراتب پیوستار هستی تلقی نماید.

۶. نتیجه‌گیری و افق‌های فرارو

مسئله گسل معرفتی میان جهان‌بینی‌های سنتی–اسلامی و علوم مدرن، سرچشمه اصلی چالش‌های هویتی، نهادی و تمدنی جهان اسلام در سده معاصر است. پژوهش حاضر نشان داد که این شکاف ساختاری، برآمده از یک تعارض منطقی ذاتی میان عقلانیت دینی و گزاره‌های علمی نیست؛ بلکه ناشی از خطای روش‌شناختی است که طی آن، روش‌شناسی تجربی با جهان‌بینی طبیعت‌گرایی فلسفی خلط شده و در مقابل، فلسفه نیز گاه از شأن معناپردازی به جایگزینی برای علم تنزل یافته است.

با استفاده از چارچوب هرمنوتیک دوگانه و بازخوانی تطبیقی پنج محور اساسی، روشن شد که ساختار مفهومی حکمت متعالیه صدرایی به دلیل ابتنا بر اصالت، تشکیک، حرکت جوهری، اشتداد و نظریه فیض، انطباق و هم‌سویی ماهوی بی‌نظیری با یافته‌های فیزیک نوین (نظریه میدان‌های کوانتومی و نظریه نسبیت) دارد. هر دو حوزه بر ماهیت فرایندمحور، شبکه پیوسته و کل‌گرایانه، نسبی و وابسته بودن زمان به ساختار ماده، دگرگونی مرز صلب میان ماده و انرژی، و آفرینش مستمر کیهانی مهر تأیید می‌زنند.

پژوهش حاضر با هدف بازخوانی نسبت میان حکمت متعالیه صدرایی و فیزیک بنیادین معاصر، نشان داد که می‌توان از دوگانه‌انگاری خامِ «تقلیل‌گرایی پوزیتیویستی» و «تطبیق‌گرایی شتاب‌زده» عبور کرد و به سطحی از هم‌زبانی و هم‌پوشانی افق‌های معرفتی دست یافت. این پژوهش از طریق پنج محور تطبیقی بنیادین، ابعاد این دیالوگ هرمنوتیکی را به تصویر کشید:

۱. حرکت جوهری و پویایی زیراتمی: اثبات شد که نگرش ملاصدرا به سیلان ذاتی و اشتدادی جوهر ماده، هم‌سویی شگرفی با ماهیت پویا و برهم‌کنش‌های پایه‌ای ذرات و میدان‌های کوانتومی دارد؛ به‌گونه‌ای که صلبیت مکانیکی جهان نیوتنی در هر دو ساحت جای خود را به صیرورت و دگرگونی مستمر بخشیده است.

۲. وحدت وجود و یکپارچگی میدان‌های کوانتومی: تشکیک و پیوستگی مراتب وجود در حکمت صدرایی، ساختار مفهومی کارآمدی برای درک پیوستگی میدان‌ها، پدیده درهم‌تنیدگی کوانتومی و نفی تجزیه‌پذیری مطلق جهان فراهم می‌آورد.

۳. زمان در جایگاه بعد چهارم و امتداد وجودی: نظریه زمان ملاصدرا به مثابه بعد تحلیلی حرکت جوهری، هم‌افقی تام و بنیادینی با نظریه فضازمان چهاربعدی نسبیت عام اینشتین دارد و زمان را از ظرفی مجزا و انتزاعی به ویژگیِ درون‌ذات و ساختاریِ خودِ ماده بدل می‌سازد.

۴. نظریه فیض و کیهان‌شناسی مدرن: گذار از مفهوم آغازشِ منجمد و تاریخی به آفرینش مستمر («کُلَّ یَومٍ هُوَ فی شَأن»)، با شواهد کیهان‌شناختی مبنی بر انبساط دائم و تحول بی‌پایان ساختار کیهان هم‌راستا است.

۵. ماده، انرژی و اشتداد وجودی: هم‌ارزی جرم و انرژی () و تحلیل ماهیت موجی-میدانی ماده، شکاف صلب میان ساحت مادی و مجرد را فرو ریخته و بستری خردپذیر برای تبیین صعود وجودی و استکمال جوهری ماده تا مراتب بالاتر هستی فراهم می‌آورد.

دستاورد نهایی این مواجهه، شکل‌گیری یک «عقلانیت ترکیبی» است؛ رویکردی که در آن فیزیک بنیادین به کشف روابط ریاضی، اندازه‌گیری‌های تجربی و تبیین رفتار موضعی ساختار پدیده‌ها می‌پردازد، و حکمت متعالیه با ارائه چارچوب فرانظری و هستی‌شناختی، این داده‌ها را در یک کل‌نگری معنادار و منظومه‌ای منسجم جای می‌دهد. چنین تعاملی نه تنها مرزهای روش‌شناختی علوم را مخدوش نمی‌کند، بلکه به رهایی تفکر معاصر از گسست‌های معرفتی و بحران‌های معناشناختی یاری می‌رساند و افقی نوین در حوزه مطالعات علم و دین می‌گشاید.

منابع

  1. اکبریان، رضا. (۱۳۹۲). آفرینش مستمر در حکمت متعالیه و کیهان‌شناسی جدید. قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره).
  2. حائری یزدی، مهدی. (۱۳۶۰). هستی و شناخت: پژوهشی در شناخت‌شناسی و مابعدالطبیعه. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
  3. حجتی، فرید؛ منفرد، مهدی؛ و رزمی، حبیب‌الله. (۱۴۰۰). بررسی تطبیقی تحوّل جسم طبیعی در فلسفه ملاصدرا با تحوّل مستمر «ذرات» کوانتومی. فلسفه و کلام اسلامی، ۵۳(۲)، صص. ۲۶۵–۲۸۴.
  4. رازی، سپیده؛ شانظری، جعفر؛ و شفیعی، افشین. (۱۳۹۹). بعد چهارم عالم طبیعت در فلسفه ملاصدرا و نظریه نسبیت اینشتین. اندیشه دینی، ۲۰(۷۷)، صص. ۹۹–۱۲۶.
  5. رضانژاد، محمد. (۱۳۸۵). تحول مفهوم ماده از فلسفه اسلامی تا فیزیک جدید. تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت).
  6. طباطبایی، سید محمدحسین. (۱۳۸۷). نهایة الحکمة. قم: مؤسسه نشر اسلامی.
  7. قدیری، احمد. (۱۳۸۸). حرکت و زمان در حکمت متعالیه. تهران: مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران.
  8. گلشنی، مهدی. (۱۳۹۵). از علم سکولار تا علم دینی. تهران: انتشارات سروش.
  9. محبتی، مریم؛ و کهنسال، علیرضا. (۱۴۰۳). تجلی وجود مطلق در آیینه خلقت از منظر ملاصدرا. پژوهش‌های فلسفی-کلامی، ۱۶(۴).
  10. مختاری، محمود؛ و گلشنی، مهدی. (۱۳۹۵). علیت و پیش‌بینی در کیهان‌شناسی مدرن. پژوهش‌های فلسفی، ۱۰(۱۹)، صص. ۳۵۴–۳۷۸.
  11. مطهری، مرتضی. (۱۳۷۸). مجموعه آثار استاد شهید مطهری (جلد ۶: اصول فلسفه و روش رئالیسم). تهران: انتشارات صدرا.
  12. ملاصدرا (صدرالمتألهین شیرازی، محمد بن ابراهیم). (۱۳۶۳). مفاتیح الغیب. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی (وزارت فرهنگ و آموزش عالی).
  13. ملاصدرا (صدرالمتألهین شیرازی، محمد بن ابراهیم). (۱۳۸۰). الحکمة المتعالیة فی الاسفار العقلیة الاربعة. تهران: انتشارات بنیاد حکمت اسلامی صدرا.
  14. ملاصدرا (صدرالمتألهین شیرازی، محمد بن ابراهیم). (۱۹۸۱). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة (۹ جلد). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
  15. نصیری محلاتی، احمد؛ کهنسال، علیرضا؛ و مسعودی، جهانگیر. (۱۳۹۷). نگرشی تطبیقی بر اندیشه اصالت وجود و نظریه مکانیک کوانتومی. حکمت صدرایی، ۶(۲)، صص. ۱۶۳–۱۶۹.
  16. نصر، سید حسین. (۱۳۸۷). معرفت و معنویت (ترجمه انشاءالله رحمتی). تهران: دفتر پژوهش و نشر سهروردی
✍️

دعوت به تأمل و ارزیابی نقادانه

خواننده و پژوهشگر گرامی؛ غایت بنیادین این نگاشته، گشودن افقی برای گفت‌وگوی عقلانی و نقد روشمند است. بی‌تردید تداوم و پالایش این اندیشه، در گرو ارزیابی موشکافانه، سنجش استدلال‌ها و بازخورد فکری شماست. خواهشمند است نقد، پرسش یا نظر تحلیلی خود را در بخش دیدگاه‌های زیر مرقوم فرمایید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *