۱- زمینه پیدایش
ریشههای نژادپرستی در تمدن غرب را باید در آمیزش سه جریان تاریخی جستجو کرد:
- فرهنگ قبیلهای ژرمنها: در فرهنگ ژرمنها، هویت فرد نه بر اساس شهروندی (مانند مدل رومی)، بلکه بر اساس تعلق به یک قبیله و تبار خاص تعریف میشد. آنان خود را “مردان آزاد” میدانستند و مردمان تحت سلطه را پستتر میشمردند. در این جهانبینی، پیروزی در نبرد نه تنها نشانه برتری نظامی، بلکه گواهی بر برتری ذاتی و “حقانیت” قوم فاتح بود. شکستخوردگان، شایسته سرنوشت خویش تلقی میشدند (Geary, ۲۰۰۲, pp. ۳۴–۴۱; Wickham, ۲۰۰۵, pp. ۶۷–۷۲).
- تداوم فرهنگی در نظام فئودالی: فئودالهای قرون وسطی که وارثان این فرهنگ قبیلهای بودند، همان نگرش برتریجویانه را در قالب جدیدی بازتولید کردند. در این نظام، نابرابری اجتماعی امری “طبیعی” و تغییرناپذیر قلمداد میشد (Bloch, ۱۹۴۹, pp. ۵۹–۶۶; Weber, ۱۹۷۸, pp. ۹۲۶–۹۳۳).
- تقدسبخشی کلیسا به سلسله مراتب: کلیسا با ارائه نظریه “زنجیره بزرگ هستی”، این نابرابری را در چارچوبی الهیاتی قرار داد. بر اساس این نظریه، خداوند جهان را در سلسله مراتبی ثابت آفریده بود که در رأس آن خدا، سپس ملائکه، پاپ، پادشاهان، اشراف و در پایین، رعایا و بردگان قرار داشتند (Lovejoy, ۱۹۳۶, pp. ۵۹–۶۷; Brown, ۱۹۸۹, pp. ۲۱۲–۲۱۸). این نگرش، نابرابری اجتماعی را بخشی از “نظم الهی” جلوه میداد. علاوه بر این، کلیسا با تقسیم جهان به “مؤمنان” و “کافران”، و با نظریه “حق الهی پادشاهان”، به قدرت اشراف و پادشاهان مشروعیتی مذهبی بخشید. ارباب فئودال اینک نه فقط به دلیل موقعیت اجتماعی، بلکه به عنوان “نماینده خدا بر زمین” برتر محسوب میشد (Markus, ۱۹۹۷, pp. ۸۴–۹۲).
۱.۱. ترکیب مرگبار و پیامدهای تاریخی
ترکیب این سه مؤلفه — تبارگرایی قبیلهای ژرمنی، سلسله مراتب طبیعی فئودالی و مشروعیت الهی کلیسا — یک «فراساختار ایدئولوژیک» قدرتمند پدید آورد که ویژگیهای کلیدی نژادپرستی را در خود داشت. این جهانبینی، یک «امتیاز وجودی» سهگانه برای اشراف مسیحی اروپایی قائل بود: برتری ذاتی (به واسطه تبار)، مشروعیت الهی (به واسطه دین) و حق انحصاری بهرهکشی (به واسطه موقعیت اجتماعی) (Bloch, ۱۹۴۹, pp. ۱۴۵–۱۵۰; Weber, ۱۹۷۸, pp. ۹۳۲–۹۳۶).
هنگامی که اروپاییان در عصر اکتشافات با مردمان غیراروپایی روبرو شدند، این الگوی فکری از پیش آماده بود تا «دیگری»های جدید را نیز در بر گیرد. نژادپرستی مدرن، در واقع شکل سکولار شده و “علمی” شده همان جهانبینی قرون وسطایی بود (Hirschman, ۱۹۷۷, pp. ۱۰۱–۱۰۷; Bourdieu, ۱۹۸۶, pp. ۲۴۱–۲۴۵).
بردهداری و استعمار، ادامه منطقی همان تفکری بود که ارباب فئودال را شایسته حکمرانی بر رعیت خود میدانست؛ با این تفاوت که اینبار “نژاد برتر” اروپایی خود را محق به حکمرانی بر “نژادهای پستتر” در سراسر جهان مییافت (Braudel, ۱۹۷۹, pp. ۴۶۵–۴۷۲; Burke, ۱۹۸۶, pp. ۱۳۲–۱۳۸).
این تحلیل نشان میدهد که نژادپرستی صرفاً یک پدیده مدرن نیست، بلکه ریشه در عمیقترین لایههای تاریخ و فرهنگ غرب دارد.
۱.۲. فرایند ظهور
۱.۲.۱.مسدود شدن مسیر تجارت:
در اواخر سدههای میانی با گسترش فعالیتهای تجاری، انگیزه و اشتیاق اروپاییان برای رسیدن به هند و چین و دسترسی به ادویه و دیگر کالاهای گرانبهای آن دیار دو چندان شده بود. در اواخر قرن 15م، هنگامی که تصرف غرب آسیا توسط ترکان عثمانی مسیر تجاری بین اروپا و هند را بست، این رویداد تأثیر بسیار بدی بر اقتصاد و تجارت جوامع اروپایی گذاشت (Parry, ۱۹۶۳, pp. ۱۸–۲۳; Braudel, ۱۹۷۹, pp. ۳۸۹–۳۹۴).
۱.۲.۲.کشف مسیرهای جدید:
در نیمهی دوم سدهی 15م، دریانوردان پرتغالی موفق شدند با دور زدن دماغهی امیدنیک وارد اقیانوس هند شوند و تا سواحل جنوب شرقی هندوستان پیش بروند و با مالالتجارهای شامل ادویه و سنگهای قیمتی از این سفر دریایی موفقیتآمیز به سرزمین خود بازگردند و سود هنگفتی از این سفر ببرند (Boxer, ۱۹۶۹, pp. ۲۳–۳۱).
۱.۲.۳.نخستین گامهای استعماری:
مدتی بعد دولت پرتغال ناوگان دریایی خود را به فرماندهی جنگجو و سرهنگ دریایی پرتغال البوکرک به هند گسیل کرد و توانست تعدادی پایگاه تجاری-نظامی در جزایر و سواحل خلیج فارس، هندوستان و چین تأسیس کند. این اقدامات به منزلهی نخستین گامهای اروپاییان برای استعمار سرزمینهای دیگر محسوب میشود (Pearson, ۱۹۸۷, pp. ۵۲–۶۰).
۱.۲.۴.کشف آمریکا:
کریستف کلمب (۱۴۵۱–۱۵۰۶)، کاشف و دریانورد ایتالیایی که با نظریه کروی بودن زمین آشنا بود در سال ۱۴۹۲ میلادی با حمایت پادشاهی اسپانیا، به منظور یافتن یک مسیر دریایی جدید از طریق غرب به سوی “هند” که در شرق آسیا واقع بود، سفری را آغاز کرد، اما به جای رسیدن به هند، به قاره آمریکا رسید. اگرچه او اولین اروپایی نبود که پا به قاره آمریکا گذاشت (وایکینگها حدود ۵۰۰ سال قبل از او به آمریکای شمالی رسیده بودند)، اما سفرهای او نقطه عطفی بود که منجر به آغاز عصر اکتشافات و استعمار اروپا در قاره آمریکا شد (Morison, ۱۹۴۲, pp. ۶۵–۷۳).
۱.۲.۵.آغاز دوره نژادپرستی:
کریستف کلمب در سال ۱۴۹۵، نبرد علیه بومیان جزیره هسپانیولا را رهبری کرد و صدها نفر از آنها را به عنوان برده به اسپانیا فرستاد (استاوریانوس، ۱۳۸۳: ۷۰–۷۱). این اقدامات آغازگر تجارت برده در قاره آمریکا بود. به این ترتیب دورۀ جدیدی از قدرتگرایی آغاز گردید. در این دوره اروپاییها برخلاف دوره جنگهای صلیبی که شاهان و فئودالها به لشکرکشی میپرداختند، بیشتر در قالب کاروانهای تجاری-نظامی درصدد کشف سرزمینهای جدید و دستیابی به ثروتهای افسانهای برآمدند (Thomas, ۱۹۹۷, pp. ۱۴–۲۱).
۲- ظهور شخصیتهای مؤثر در نژادپرستی
در روند شکلگیری و گسترش نخستین اشکال نگرشهای برتریجویانه و نژادمحور در دورهٔ آغازین استعمار اروپایی، برخی شخصیتهای سیاسی و دریانوردان نقشی تعیینکننده داشتند. بسیاری از آنان در چارچوب دولتهای نوظهور متمرکز اروپا عمل میکردند؛ دولتهایی که بهگفتهٔ Tilly (۱۹۹۲, pp. ۶۷–۷۰) و Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۶–۲۸) بر اساس تمرکز قدرت، سازمان نظامی و مشروعیتیابی ایدئولوژیک شکل گرفته بودند. این رهبران با جهانبینی آمیخته به ملیگرایی افراطی و باورهای مذهبی، سلطه بر سرزمینهای ناشناخته را بخشی از «رسالت الهی» خود میدانستند. از این رو میتوان آنها را شخصیتهای اعتقادی-عاطفی با جهانبینی قومگرا دانست. در این چارچوب، چند شخصیت کلیدی که نقش مهمی در آغاز روند استعمار و شکلگیری بسترهای اولیهٔ تبعیض نژادی داشتند عبارتاند از:
- فردیناند دوم و ایزابلای یکم: این دو پادشاه و ملکهٔ اسپانیا با تمرکز قدرت سیاسی و حمایت فعال از سیاستهای دریایی، نقش مهمی در شکلگیری دولت مدرن اسپانیا و آغاز عصر اکتشافات ایفا کردند. تحلیل شکلگیری دولتهای اروپایی نشان میدهد که سیاستهای آنان در چارچوب همان روندی قرار داشت که Tilly (۱۹۹۲, pp. ۷۰–۷۴) آن را «تمرکز قدرت برای گسترش ظرفیت تسلط» توصیف میکند. همچنین نفوذ مذهبی و تلاش آنان برای یکپارچگی اعتقادی با ایدئولوژی قدرت در اروپا سازگار بود (Cassirer, ۱۹۴۶, pp. ۲۸۰–۲۸۲). حمایت مالی آنان از سفرهای کریستف کلمب، نقطهٔ آغاز ورود اروپا به دنیای جدید و پایهگذاری نخستین ساختارهای استعمار بود (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۱۲–۳۱۵).
- کریستف کلمب: کلمب، دریانورد ایتالیایی در خدمت اسپانیا، یکی از نقاط عطف اصلی در گسترش استعمار اروپایی بود. ویژگیهای شخصیتی او—جاهطلبی، ماجراجویی و اعتماد مذهبی—در چارچوب فرهنگ سیاسی و ایدئولوژیک قرن پانزدهم اروپا قابل فهم است. بهگفتهٔ Stavrianos (۱۹۹۱, pp. ۳۲۰–۳۲۲)، او مأموریت خود را نه صرفاً یک سفر دریایی، بلکه تحقق ارادهٔ الهی برای گسترش مسیحیت تلقی میکرد. همچنین الگوهای کلی کنش رهبران توسعهطلب، که Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۵–۲۸) توصیف میکند، در شخصیت کلمب بهخوبی دیده میشود: تلفیق انگیزههای اقتصادی، نظامی و مذهبی برای تسلط بر سرزمینهای جدید.
- واسکو دا گاما: این دریانورد پرتغالی با رسیدن به هند از طریق دماغهٔ امید نیک، مسیر دریایی مستقیم اروپا–آسیا را گشود و در گسترش استعمار پرتغال نقشی محوری داشت. ویژگیهای شخصیتی او—مصمم، ماجراجو و در مواردی خشن—با آنچه Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۶–۲۸) دربارهٔ شیوهٔ عملکرد رهبران قدرتگستر توضیح میدهد همخوان است. از منظر تاریخی، حرکت او بخشی از تلاش پرتغال برای ایجاد شبکهٔ تجاری و نظامی فرادریایی بود که Diamond (۱۹۹۷, pp. ۶۶–۶۸) آن را نتیجهٔ برتری فناوری دریایی و انگیزههای اقتصادی–مذهبی اروپا در قرون ۱۵ و ۱۶ تحلیل میکند. همچنین تلاش او برای گسترش نفوذ مسیحیت در مناطق دریافتی، با الگوهای فرهنگی–ایدئولوژیک بررسیشده در Cassirer (۱۹۴۶, pp. ۲۸۱–۲۸۲) سازگار است.
ارزشها و جهتگیریهای رهبران این دوره
مطابق تحلیلهای تاریخی و جامعهشناختی، رهبران توسعهطلب این دوران مجموعهای از ارزشها و اهداف مشترک را دنبال میکردند:
- ارزشهای سیاسی: تمرکز قدرت در دست پادشاهان، تضعیف اشرافیت محلی و ایجاد دولتهای متمرکز (Tilly, ۱۹۹۲, pp. ۷۰–۷۴).
- ارزشهای اقتصادی: تلاش برای دستیابی به منابع سرزمینهای جدید، گسترش مسیرهای تجاری و تقویت اقتصاد سلطنتها (Polanyi, ۲۰۰۱, pp. ۳۲–۳۵; Diamond, ۱۹۹۷, pp. ۶۶–۶۸).
- ارزشهای نظامی: تشکیل ارتشهای حرفهای و استفاده از توان نظامی برای تسلط و کنترل مناطق تازه کشفشده (Mann, ۱۹۸۶, pp. ۲۵–۲۸).
- ارزشهای فرهنگی و مذهبی: گسترش مسیحیت و شکلگیری نگرشهای برتری فرهنگی نسبت به مردمان دیگر، که بعدها در نظریههای نژادپرستانه تثبیت شد (Cassirer, ۱۹۴۶, pp. ۲۸۰–۲۸۲; Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۱۲–۳۱۵).
۳- شکلگیری روابط اجتماعی
در مراحل آغازین گسترش استعمار اروپایی، روابط اجتماعی در شبکههای قدرت اروپایی بر پایهٔ توان نظامی، توسعهٔ اقتصادی، و سازماندهی سیاسی جدید شکل گرفت. بهگفتهٔ Tilly (۱۹۹۲, pp. ۶۷–۷۰) و Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۶–۲۸)، تغییرات این دوره موجب گذار تدریجی از روابط فئودالی و ارباب–رعیتی به شبکههای سیاسی–اقتصادی متمرکز شد. پادشاهان، فاتحان و دریانوردان با سازماندهی ارتشهای حرفهای و شرکتهای تجاری–دولتی، ساختارهای اجتماعی نوینی ایجاد کردند که بر رقابت اقتصادی، سلطهٔ نظامی و شکلگیری دولتهای ملی متمرکز استوار بود.
۳.۱.پیشگامی پرتغال و اسپانیا
پرتغال و اسپانیا نخستین دولتهایی بودند که برای یافتن مسیرهای دریایی جدید در قرن پانزدهم سرمایهگذاری گسترده کردند. این حرکت در چارچوب همان فرآیند تمرکز قدرت سیاسی و اقتصادی قرار داشت که Tilly (۱۹۹۲, pp. ۷۰–۷۴) و Diamond (۱۹۹۷, pp. ۶۶–۶۸) آن را موتور آغاز استعمار توصیف میکنند. سفر واسکو دا گاما در ۱۴۹۸ به هند و تأسیس پایگاههای تجاری–نظامی پرتغال در اقیانوس هند، نمونهٔ واضحی از «ترکیب قدرت نظامی با تجارت فرادریایی» است که Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۵–۲۸) دربارهٔ آن بحث میکند.
۳.۲.استعمار و غارت سرزمینهای جدید
با کشف قارهٔ آمریکا، اسپانیا وارد فاز گستردهای از غارت منابع، نابودی تمدنهای بومی و انتقال ثروتهای عظیم به اروپا شد. Stavrianos (۱۹۹۱, pp. ۳۱۲–۳۱۵) این فرایند را «اولین انقلاب اقتصادی ناشی از استعمار» مینامد. نابودی تمدنهای آزتک و اینکا در چارچوب همان الگوی تاریخی قرار میگیرد که Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۸–۳۰) از آن بهعنوان ترکیب خشونت، اقتدار مذهبی و انگیزهٔ اقتصادی یاد میکند.
۳.۳.تقسیم جهان بین اسپانیا و پرتغال
فرمان پاپ الکساندر ششم در ۱۴۹۳ و سپس قرارداد توردسیلاس در ۱۴۹۴ که جهان را میان اسپانیا و پرتغال تقسیم کرد، از نظر تاریخی نمونهای از مشروعیتبخشی مذهبی به ساختارهای سلطهٔ سیاسی و اقتصادی بود. Cassirer (۱۹۴۶, pp. ۲۸۰–۲۸۲) توضیح میدهد که چگونه کلیسا نقش مستقیم در تعریف «قلمروهای مشروع سلطه» داشت و برتری اروپایی را الهی جلوه میداد. این اقدام یکی از نخستین نمونههای «تقسیم جهان بر پایهٔ اقتدار معنوی–سیاسی» است (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۱۵–۳۱۸).
۳.۴.تصرف سرزمینهای تازهکشفشده
پس از تثبیت چارچوب حقوقی تقسیم جهان، شبکهٔ مسیحیان و بازرگانان اسپانیایی بهطور گسترده وارد سرزمینهای جدید شدند. بهگفتهٔ Stavrianos (۱۹۹۱, pp. ۳۲۰–۳۲۲)، در هر منطقه نمایندگان شاه، کلیسا و نیروی نظامی حضور داشتند و فتوحات خود را با ایدئولوژی گسترش مسیحیت توجیه میکردند. این همان ساختاری است که Mann (۱۹۸۶, p. ۲۹) آن را «همکاری سهگانهٔ دولت، دین و ارتش در ایجاد سلطه» مینامد.
۳.۵.حضور مبلغان مسیحی
مبلغان اسپانیایی با ساخت کلیساها، مدارس، بیمارستانها و آموزشگاههای کشاورزی و صنعتی، به تدریج الگوی جدیدی از حوزهٔ اجتماعی–فرهنگی استعمار را شکل دادند. این الگو همان چیزی است که Giddens (۱۹۸۵, pp. ۱۱۰–۱۱۳) آن را «استعمار فرهنگی از طریق نهادسازی» تحلیل میکند. در این ساختار، آموزش و خدمات اجتماعی ابزاری برای کنترل فرهنگی و از میان بردن هویتهای بومی بود.
۳.۵.تحمیل فرهنگ اروپایی
آموزش اجباری، مسیحیسازی دستهجمعی و حذف فرهنگ بومی از طریق سیستماتیک فرهنگی، نمونهای روشن از آن چیزی است که Cassirer (۱۹۴۶, pp. ۲۸۲–۲۸۴) «خودبرتربینی فرهنگی اروپایی» مینامد. آموزش صنایع اروپایی، موسیقی مذهبی و تغییر سبک زندگی، بخشی از فرآیند «مهندسی فرهنگی» بود که Giddens (۱۹۸۵, pp. ۱۱۳–۱۱۵) آن را تحلیل میکند.
۳.۶.کشفیات جدید دربارهٔ مدارس شبانهروزی بومیان کانادا
کشف گورهای جمعی در مدارس شبانهروزی کانادا در سالهای ۲۰۲۱–۲۰۲۲ بازتاب دیرپای همان ساختارهای فرهنگی–استعماری است. این مسئله را میتوان در چارچوب تحلیلهای Goldsworthy (۲۰۰۰, pp. ۱۴۵–۱۴۸) دربارهٔ میراث خشونت امپراتوری و نیز بحثهای Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۸–۳۰) دربارهٔ «ادامهٔ سلطه در قالبهای نهادی» فهم کرد. این کشفیات نشان میدهد که سیاستهای یکپارچهسازی اجباری و حذف فرهنگ بومی، حتی در قالبهای مدرن آموزشی نیز ادامه یافته است و میراث استعمار تنها محدود به قرون ۱۵ و ۱۶ نیست.
۴- شکل گرفتن نهادهای اجتماعی
گسترش استعمار اروپایی تنها به فتح سرزمینها محدود نبود، بلکه با ایجاد مجموعهای از نهادهای اقتصادی، سیاسی و اداری همراه شد که به تداوم و گسترش شبکههای سلطه کمک میکردند. این نهادها بهتدریج ساختارهای جدیدی از روابط قدرت، تولید اقتصادی و سازمان اجتماعی را پدید آوردند که پایههای نظام جهانی مدرن را شکل دادند. بهگفتهٔ Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۸–۳۱) و Tilly (۱۹۹۲, pp. ۷۰–۷۴)، توسعهٔ امپراتوریهای اروپایی در قرون پانزدهم تا هجدهم با ایجاد نهادهای منسجم نظامی، اداری و اقتصادی همراه بود که امکان کنترل سرزمینهای دوردست و بهرهبرداری از منابع آنها را فراهم میکرد.
۴.۱.تجارت برده و نظام اقتصادی اقیانوس اطلس
یکی از مهمترین نهادهای اقتصادی شکلگرفته در این دوره، نظام تجارت برده در اقیانوس اطلس بود. این نظام که از قرن شانزدهم تا نوزدهم ادامه داشت، میلیونها آفریقایی را به بردگی کشید و نقش مهمی در شکلگیری اقتصاد استعماری ایفا کرد. Stavrianos (۱۹۹۱, pp. ۳۲۵–۳۲۸) نشان میدهد که اقتصاد مزارع در آمریکا و کارائیب بهشدت به نیروی کار بردگان آفریقایی وابسته بود و این امر به رشد اقتصادی اروپا کمک کرد.
۴.۱.۱.چگونگی کارکرد تجارت اقیانوس اطلس
این تجارت به شکل شبکهای میان سه منطقهٔ اصلی انجام میشد:
- اروپا به آفریقا:کشتیهای اروپایی کالاهایی مانند اسلحه، پارچه و کالاهای صنعتی را به سواحل آفریقا میبردند. در آنجا این کالاها را با آفریقاییهایی که توسط حکام محلی یا دلالان به بردگی گرفته شده بودند، مبادله میکردند. این مبادله بخشی از ساختار اقتصادی جهانی در حال شکلگیری بود که Diamond (۱۹۹۷, pp. ۶۶–۷۰) آن را نتیجهٔ برتری فناوری دریایی و سازمان اقتصادی اروپا میداند.
- آفریقا به آمریکا (سفر میانگذر): بردگان در شرایط بسیار سخت و غیرانسانی به قارهٔ آمریکا منتقل میشدند. بسیاری از آنان در طول سفر به دلیل بیماری، گرسنگی یا خشونت جان خود را از دست میدادند. Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۹–۳۰) این روند را نمونهای از پیوند میان قدرت نظامی، منافع اقتصادی و سلطهٔ اجتماعی میداند.
- آمریکا به اروپا: محصولات مزارع مانند شکر، پنبه، قهوه و تنباکو به اروپا منتقل میشدند و در بازارهای اروپایی با سود فراوان به فروش میرسیدند. Polanyi (۲۰۰۱, pp. ۳۶–۳۹) این چرخهٔ اقتصادی را بخشی از روند شکلگیری اقتصاد بازار جهانی در دورهٔ مدرن اولیه میداند.
۴.۱.۲.پیامدهای اجتماعی و تاریخی
این تجارت باعث تخریب ساختارهای اجتماعی بسیاری از جوامع آفریقایی، افزایش درگیریهای محلی و تثبیت نظام بردهداری در قارهٔ آمریکا شد. Stavrianos (۱۹۹۱, pp. ۳۲۸–۳۳۰) تأکید میکند که پیامدهای این نظام اقتصادی نهتنها در گذشته بلکه در ساختارهای نابرابر اقتصادی و اجتماعی جهان امروز نیز قابل مشاهده است.
۴.۲.نهادهای دولتی و ساختارهای اداری استعمار
برای مدیریت امپراتوریهای گسترده، دولتهای اروپایی به ایجاد ساختارهای اداری و بوروکراتیک پیچیدهای روی آوردند. Tilly (۱۹۹۲, pp. ۷۲–۷۶) توضیح میدهد که تمرکز قدرت در دست دولتها و ایجاد دستگاههای اداری منظم، از ویژگیهای اصلی شکلگیری دولت مدرن بود. این ساختارها شامل نظامهای مالیاتی، وزارتخانهها و دستگاههای قضایی بودند که امکان کنترل بهتر بر منابع و جمعیت را فراهم میکردند.
۴.۳.ارتشهای حرفهای و قدرت نظامی
یکی از عوامل کلیدی در گسترش امپراتوریهای اروپایی، ایجاد ارتشهای حرفهای و سازمانیافته بود. Mann (۱۹۸۶, pp. ۲۶–۳۰) نشان میدهد که این ارتشها جایگزین نیروهای فئودالی شدند و مستقیماً تحت فرمان دولتهای مرکزی قرار گرفتند. چنین ساختاری به دولتها اجازه میداد تا هم شورشهای داخلی را سرکوب کنند و هم سرزمینهای جدید را تصرف نمایند.
۴.۴.شرکتهای تجاری و استعماری
شرکتهای تجاری بزرگ نقش مهمی در سازماندهی تجارت جهانی و استعمار ایفا کردند. این شرکتها ترکیبی از قدرت اقتصادی و نظامی بودند و اغلب با حمایت مستقیم دولتها فعالیت میکردند. Stavrianos (۱۹۹۱, pp. ۳۴۰–۳۴۳) به نقش شرکتهایی مانند شرکت هند شرقی هلند و شرکت هند شرقی بریتانیا در کنترل تجارت آسیایی و گسترش نفوذ سیاسی اروپا اشاره میکند.
۴.۵.نهادهای مالی و بانکی
با افزایش حجم تجارت جهانی، نیاز به نهادهای مالی و بانکی نیز افزایش یافت. Braudel (۱۹۸۲, pp. ۲۳۲–۲۳۶) نشان میدهد که بانکها، صرافیها و شبکههای مالی بینالمللی به دولتها و بازرگانان امکان دادند تا سرمایههای عظیم را مدیریت کنند و هزینههای نظامی و اداری امپراتوریها را تأمین نمایند.
۴.۶.نهادهای حقوقی و قضایی
برای تثبیت نظم اجتماعی در مستعمرات و سرزمینهای تحت سلطه، دولتهای اروپایی سیستمهای حقوقی و قضایی جدیدی ایجاد کردند. گیدنز (۱۹۸۵, pp. ۱۱۲–۱۱۵) معتقد است که این نهادهای حقوقی ابزار مهمی برای اعمال اقتدار دولت و تنظیم روابط اجتماعی در جوامع استعمارشده بودند.
۴.۷.نهادهای آموزشی و فرهنگی
در کنار ساختارهای اقتصادی و سیاسی، نهادهای آموزشی نیز برای تربیت نخبگان وفادار به حکومت و گسترش ارزشهای فرهنگی اروپا شکل گرفتند. Cassirer (۱۹۴۶, pp. ۲۸۲–۲۸۵) تأکید میکند که آموزش، دین و فرهنگ در بسیاری از موارد به ابزارهای ایدئولوژیک برای مشروعیتبخشی به سلطهٔ سیاسی تبدیل شدند.
۴.۸.سازمانهای نظامی–تجاری و شبکههای دریایی
در نهایت، ترکیب قدرت نظامی و تجارت دریایی موجب شکلگیری سازمانهای نظامی–تجاری شد که کنترل مسیرهای بازرگانی و منابع اقتصادی جهان را در دست گرفتند. این شبکهها، به گفتهٔ Mann (۱۹۸۶, pp. ۳۰–۳۱)، پایههای گسترش نظام جهانی مبتنی بر قدرت اقتصادی و نظامی اروپا را فراهم کردند.
شبکهی نژادپرست نهادهای اجتماعی زیادی را ایجاد کرد که باعث گسترش شبکه و تداوم جهانبینی آن شد که در زیر به برخی از آنها اشاره میکنیم (Blackburn, ۱۹۹۷):
۵.قشربندی شبکه اجتماعی
قشربندی اجتماعی در شبکهٔ قدرتگرای جدید، بهویژه در بستر گسترش استعمار اروپایی و شکلگیری اقتصاد جهانی، بهتدریج بر پایهٔ قدرت نظامی، کنترل منابع اقتصادی و دسترسی به شبکههای سیاسی شکل گرفت. در این ساختار جدید، پادشاهان، فرماندهان نظامی و فاتحان بهعنوان گروهی مسلط در رأس هرم اجتماعی قرار گرفتند و با تمرکز قدرت در دولتهای مرکزی، جایگاه خود را تثبیت کردند. این فرایند بهتدریج موجب شکلگیری طبقهٔ حاکم جدیدی شد که قدرت آن از ترکیب منابع اقتصادی، نظامی و اداری ناشی میشد و همزمان از نفوذ سنتی برخی اشراف فئودالی و نهادهای مذهبی کاسته شد (Mann, ۱۹۸۶, pp. ۲۶–۳۱; Tilly, ۱۹۹۲, pp. ۷۰–۷۵).
۵.۱.اشراف و الیگارشیهای ثروتمند
اشراف و الیگارشیهای ثروتمند همچنان بخشی از شبکهٔ قدرت باقی ماندند، اما جایگاه و کارکرد آنان در ساختار جدید دچار تحول شد.
- وابستگی به دولتهای ملی: با تقویت دولتهای متمرکز اروپایی، بسیاری از اشراف برای حفظ موقعیت اجتماعی خود به خدمت دستگاههای سلطنتی و اداری روی آوردند. آنان در ارتشها، دربارها و ساختارهای اداری دولتهای ملی نقش ایفا میکردند و از این طریق جایگاه سیاسی و اقتصادی خود را حفظ مینمودند (Tilly, ۱۹۹۲, pp. ۷۲–۷۶).
- سرمایهگذاری در استعمار: بسیاری از خانوادههای اشرافی و سرمایهداران ثروتمند در فعالیتهای استعماری و شرکتهای تجاری سرمایهگذاری کردند. این سرمایهگذاریها نهتنها موجب افزایش ثروت آنان شد، بلکه پیوند نزدیکی میان طبقات بالای اجتماعی و گسترش تجارت جهانی ایجاد کرد (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۴۰–۳۴۳; Polanyi, ۲۰۰۱, pp. ۳۷–۴۰).
۵.۲.کلیسا و مذهب
کلیسا همچنان یکی از عناصر مهم شبکهٔ قدرت اجتماعی باقی ماند، هرچند نفوذ آن در برخی حوزههای سیاسی با ظهور دولتهای ملی کاهش یافت.
- حمایت از استعمار: کلیسا گسترش استعمار را فرصتی برای گسترش مسیحیت تلقی میکرد و بسیاری از مبلغان مذهبی همراه با استعمارگران به سرزمینهای جدید اعزام میشدند. فعالیتهای مذهبی در مستعمرات علاوه بر جنبهٔ دینی، به تثبیت نفوذ فرهنگی و اجتماعی اروپا نیز کمک میکرد (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۳۲–۳۳۵).
- رقابت با دولتهای ملی: با افزایش قدرت دولتهای مرکزی، بخشی از اقتدار سیاسی کلیسا کاهش یافت؛ با این حال، این نهاد همچنان بهعنوان یکی از مهمترین منابع مشروعیت فرهنگی و اخلاقی در جوامع اروپایی باقی ماند (Cassirer, ۱۹۴۶, pp. ۲۸۲–۲۸۵).
۵.۳.کاشفان و ماجراجویان
کاشفان و ماجراجویان از دیگر گروههایی بودند که در شبکهٔ قدرت جدید نقش مهمی ایفا کردند و به گسترش نفوذ اروپا در جهان کمک نمودند.
- نقش در اکتشافات: افرادی مانند کریستف کلمب، واسکو دا گاما و فردیناند ماژلان با حمایت دولتها و گاه شرکتهای تجاری، مسیرهای دریایی جدیدی را کشف کردند که زمینهٔ گسترش تجارت جهانی و استعمار سرزمینهای جدید را فراهم ساخت (Diamond, ۱۹۹۷, pp. ۶۵–۷۰; Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۰۶–۳۰۹).
- افزایش اعتبار اجتماعی: موفقیت در اکتشافات دریایی و فتح سرزمینهای جدید موجب شد بسیاری از این کاشفان بهعنوان قهرمانان ملی شناخته شوند و از پادشاهان امتیازات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی دریافت کنند (Mann, ۱۹۸۶, pp. ۲۸–۳۰).
۵.۴.بردهداران و استعمارگران
در سرزمینهای استعماری، گروه جدیدی از نخبگان اقتصادی شکل گرفت که شامل مالکان مزارع، بردهداران و مدیران مستعمرات بود.
- کنترل منابع: استعمارگران کنترل زمینها، معادن و منابع طبیعی را در اختیار گرفتند و با استفاده از نیروی کار بومیان و بردگان آفریقایی، تولید محصولات کشاورزی و استخراج منابع را سازماندهی کردند (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۲۵–۳۳۰).
- ثروت و قدرت: در بسیاری از مناطق، این گروهها به ثروت قابل توجهی دست یافتند و حتی در برخی موارد توانستند نفوذ سیاسی چشمگیری در دولتهای استعماری و شبکههای اقتصادی اروپا کسب کنند (Polanyi, ۲۰۰۱, pp. ۳۸–۴۱).
۵.۵. طبقات پایینتر و بردگان
در پایینترین سطوح ساختار اجتماعی جوامع استعماری و اروپایی در آغاز دورهٔ مدرن، گروههای متعددی قرار داشتند که اگرچه همگی از نظر قدرت سیاسی و اقتصادی در موقعیت فرودست قرار داشتند، اما از نظر وضعیت حقوقی و نوع فعالیت اقتصادی یکسان نبودند. این لایههای اجتماعی شامل بردگان، کارگران مزدبگیر، دهقانان فقیر و خدمتکاران قراردادی بودند که هر یک نقش مشخصی در نظام اقتصادی در حال شکلگیری ایفا میکردند (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۲۵–۳۳۲; Mann, ۱۹۸۶, pp. ۳۰–۳۲).
در پایینترین سطح این ساختار، بردگان قرار داشتند که عمدتاً از آفریقا به مستعمرات قارهٔ آمریکا منتقل میشدند. آنان در مزارع بزرگ، معادن و سایر فعالیتهای اقتصادی سخت به کار گرفته میشدند و از ابتداییترین حقوق اجتماعی و سیاسی محروم بودند. نظام بردهداری بهویژه در چارچوب تجارت مثلثی میان اروپا، آفریقا و آمریکا گسترش یافت و به یکی از ارکان اصلی اقتصاد استعماری تبدیل شد (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۲۵–۳۲۸).
در کنار بردگان، گروه دیگری از فرودستان اجتماعی را کارگران مزدبگیر و کارگران شهری تشکیل میدادند که در بنادر، کشتیها، کارگاههای تولیدی و فعالیتهای تجاری مشغول به کار بودند. با گسترش تجارت دریایی و اقتصاد تجاری، این گروهها بهتدریج افزایش یافتند، اما با وجود نقش اقتصادی مهم، از نظر قدرت سیاسی و دسترسی به منابع در موقعیت ضعیفی قرار داشتند (Tilly, ۱۹۹۲, pp. ۷۴–۷۶).
دهقانان و کشاورزان فقیر نیز بخش بزرگی از طبقات پایین را در بسیاری از جوامع اروپایی تشکیل میدادند. آنان غالباً زمینهای کوچک را کشت میکردند یا برای مالکان بزرگ کار میکردند و تحت فشار مالیاتها و تعهدات اقتصادی سنگین قرار داشتند. این وضعیت باعث میشد که آنان از نظر اقتصادی در شرایطی ناپایدار زندگی کنند و در ساختار اجتماعی جایگاهی پایین داشته باشند (Mann, ۱۹۸۶, pp. ۳۰–۳۲).
علاوه بر این گروهها، در برخی از مستعمرات بهویژه در قارهٔ آمریکا، خدمتکاران قراردادی نیز بخشی از طبقات پایین محسوب میشدند. این افراد اغلب مهاجرانی بودند که برای تأمین هزینهٔ سفر خود به دنیای جدید، متعهد میشدند برای مدت معینی ـ معمولاً چند سال ـ برای مالکان یا بازرگانان کار کنند. اگرچه وضعیت آنان با بردگان متفاوت بود و پس از پایان قرارداد میتوانستند آزادی خود را به دست آورند، اما در طول دورهٔ قرارداد از نظر اقتصادی و اجتماعی در موقعیتی فرودست قرار داشتند (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۳۰–۳۳۲).
در مجموع، طبقات پایین جامعه در این دوره مجموعهای متنوع از گروههای اجتماعی را شامل میشد که هر یک در چارچوب نظام اقتصادی استعماری و تجاری نقش داشتند، اما همگی در مقایسه با نخبگان سیاسی و اقتصادی از قدرت، ثروت و منزلت اجتماعی بسیار کمتری برخوردار بودند.
۶- پیامدهای اقتصادی، سیاسی و فرهنگی
گسترش استعمار اروپایی در قرون پانزدهم تا هفدهم تنها به فتح سرزمینهای جدید محدود نشد، بلکه پیامدهای گستردهای در حوزههای اقتصادی، سیاسی و فرهنگی به همراه داشت. انتقال منابع، گسترش تجارت جهانی، شکلگیری امپراتوریهای استعماری و تحولات فرهنگی در مقیاس جهانی، از جمله نتایج مهم این دوره بودند که ساختار نظام جهانی مدرن را شکل دادند (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۲۰–۳۲۴; Mann, ۱۹۸۶, pp. ۲۸–۳۱).
۶.۱. پیامدهای اقتصادی
- افزایش ثروت اروپا: انتقال گستردهٔ طلا، نقره و سایر منابع طبیعی از قارهٔ آمریکا به اروپا ـ بهویژه به اسپانیا ـ موجب افزایش قابل توجه ثروت در اروپا شد و به شکلگیری پدیدهای که بعدها به «انقلاب قیمتها» معروف شد انجامید. این جریان عظیم فلزات گرانبها، سرمایهٔ اولیهٔ لازم برای گسترش تجارت و شکلگیری اقتصاد سرمایهداری را تقویت کرد (Braudel, ۱۹۸۲, pp. ۴۳۳–۴۳۷; Polanyi, ۲۰۰۱, pp. ۴۱–۴۴).
- اسپانیاییها تا حدود نیمهٔ سدهٔ شانزدهم میلادی با سرکوب بومیان، آمریکای مرکزی و بخش اعظم آمریکای جنوبی را تحت سلطهٔ استعماری خود درآوردند. آنان با تصرف منابع معدنی و غارت ذخایر طلا و نقرهٔ بومیان، مقادیر عظیمی از این فلزات را به اروپا منتقل کردند (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۱۲–۳۱۸).
- براساس منشوری که پادشاه اسپانیا به کریستف کلمب و سایر کاشفان سرزمینهای جدید اعطا کرده بود، کاشفان موظف بودند سهم قابل توجهی از غنایم بهدستآمده را به خزانهٔ سلطنتی بپردازند. به این ترتیب شبکهٔ قدرت جدیدی شکل گرفت که منبع اصلی قدرت آن نه زمین فئودالی، نه مقامهای اداری و نه مشروعیت مذهبی، بلکه انباشت فلزات گرانبها بهعنوان سرمایهٔ اولیه بود. این شبکه با اتکا به طلا و نقرهٔ استخراجشده از قارهٔ آمریکا توانست اسپانیا را در سدههای شانزدهم و هفدهم به یکی از قدرتهای بزرگ اروپا تبدیل کند و زمینهٔ «عصر طلایی» این کشور را فراهم سازد (Braudel, ۱۹۸۲, pp. ۴۳۴–۴۳۸).
- رونق تجارت دریایی :کشف مسیرهای جدید دریایی بهویژه از طریق اقیانوس اطلس و دماغهٔ امید نیک، جایگزین مسیرهای زمینی سنتی مانند جادهٔ ابریشم شد. این تحول هزینههای تجارت را کاهش داد و باعث گسترش شبکههای بازرگانی جهانی گردید (Diamond, ۱۹۹۷, pp. ۶۶–۷۰; Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۰۶–۳۰۹).
- شکلگیری اقتصاد بردهداری: اسپانیا و پرتغال برای بهرهبرداری از معادن و مزارع در مستعمرات ابتدا از نیروی کار بومیان و سپس از بردگان آفریقایی استفاده کردند. این روند به شکلگیری نظام اقتصادی موسوم به تجارت مثلثی میان اروپا، آفریقا و آمریکا انجامید (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۲۵–۳۲۸; Mann, ۱۹۸۶, pp. ۲۹–۳۰).
- تضعیف اقتصاد شرق: با انتقال مرکز تجارت جهانی از مدیترانه و خاورمیانه به اقیانوس اطلس، نقش اقتصادی بسیاری از قدرتهای شرقی از جمله امپراتوری عثمانی و ایران در شبکههای تجارت جهانی کاهش یافت و مسیرهای سنتی بازرگانی اهمیت خود را از دست دادند (Braudel, ۱۹۸۲, pp. ۴۶۱–۴۶۵).
- رواج بردهداری: پس از کشف قارهٔ آمریکا، تجارت برده به سرعت گسترش یافت؛ زیرا استعمارگران اروپایی که مزارع وسیعی را در این سرزمینها تصاحب کرده بودند به نیروی کار ارزان و فراوان نیاز داشتند. طی حدود چهار قرن، کشتیهای پرتغالی میلیونها آفریقایی را به بازارهای بردهداری در قارهٔ آمریکا منتقل کردند و این تجارت به یکی از ارکان اقتصاد استعماری تبدیل شد (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۲۵–۳۳۰).
- افزایش فاصلهٔ طبقاتی: با وجود افزایش ثروت در اروپا، این منابع بهطور برابر توزیع نشد. بخش قابل توجهی از ثروت به دست نخبگان سیاسی و اقتصادی رسید و در ساخت کاخها، تأمین هزینههای جنگی و تقویت نیروهای نظامی صرف شد. در نتیجه شکاف طبقاتی در بسیاری از جوامع اروپایی عمیقتر شد (Polanyi, ۲۰۰۱, pp. ۴۳–۴۵).
۶.۲. پیامدهای سیاسی
- رقابت استعماری و پیمانهای تقسیم جهان: رقابت میان اسپانیا و پرتغال برای کنترل سرزمینهای تازه کشفشده به انعقاد پیمان تردسییاس (۱۴۹۴) و بعدها پیمان ساراگوسا (۱۵۲۹) انجامید. این پیمانها جهان خارج از اروپا را میان دو قدرت استعماری تقسیم میکردند و از نخستین تلاشها برای سازماندهی سیاسی استعمار جهانی به شمار میرفتند (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۰۹–۳۱۱).
- ظهور امپراتوریهای استعماری: در نتیجهٔ این فرایند، اسپانیا به یکی از قدرتمندترین امپراتوریهای جهانی تبدیل شد. پرتغال نیز با ایجاد مستعمرات گسترده در برزیل، آفریقا و بخشهایی از آسیا نفوذ قابل توجهی در تجارت جهانی به دست آورد (Braudel, ۱۹۸۲, pp. ۴۷۰–۴۷۴).
- تغییر موازنهٔ قدرت در اروپا: ثروت حاصل از مستعمرات ابتدا قدرت اسپانیا و پرتغال را افزایش داد، اما در بلندمدت رقابت با قدرتهای نوظهور اروپایی مانند انگلستان، فرانسه و هلند باعث شکلگیری جنگها و رقابتهای سیاسی گسترده در اروپا شد (Mann, ۱۹۸۶, pp. ۳۰–۳۲; Tilly, ۱۹۹۲, pp. ۸۰–۸۳).
۶.۳. پیامدهای فرهنگی
- نابودی تمدنهای بومی: با گسترش استعمار اسپانیا در قارهٔ آمریکا، بسیاری از تمدنهای بومی از جمله امپراتوریهای ازتک و اینکا فروپاشیدند و ساختارهای سیاسی و اجتماعی آنها جای خود را به نظامهای حکومتی استعماری دادند (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۱۴–۳۱۸).
- تبادل فرهنگی و زیستی: ارتباط میان جهان قدیم و جدید باعث انتقال گستردهٔ گیاهان، حیوانات و بیماریها شد. محصولاتی مانند ذرت، سیبزمینی و گوجهفرنگی به اروپا منتقل شدند و حیواناتی مانند اسب به قارهٔ آمریکا راه یافتند. همچنین بیماریهایی مانند آبله تأثیرات عمیقی بر جمعیت بومیان گذاشتند (Diamond, ۱۹۹۷, pp. ۷۸–۸۴).
- گسترش مسیحیت: اسپانیا و پرتغال بهطور فعال در مستعمرات به تبلیغ مسیحیت پرداختند. فعالیت مبلغان مذهبی موجب گسترش این دین در بسیاری از مناطق قارهٔ آمریکا شد و در عین حال بسیاری از آیینهای بومی را تضعیف یا نابود کرد (Cassirer, ۱۹۴۶, pp. ۲۸۲–۲۸۵; Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۳۲–۳۳۵).
- زبان و هویتهای فرهنگی جدید: با استقرار استعمارگران اروپایی، زبانهای اسپانیایی و پرتغالی در بخش بزرگی از آمریکای لاتین گسترش یافتند و در نتیجه فرهنگهایی شکل گرفتند که ترکیبی از عناصر اروپایی، بومی و آفریقایی بودند (Stavrianos, ۱۹۹۱, pp. ۳۳۶–۳۳۸).
- گسترش نفوذ فرهنگی اروپا: این تحولات سرآغاز گسترش نفوذ فرهنگی اروپا در مقیاس جهانی بود؛ فرایندی که در قرون بعدی با توسعهٔ استعمار و نظام اقتصاد جهانی ادامه یافت و تأثیرات عمیقی بر ساختارهای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی بسیاری از مناطق جهان گذاشت (Giddens, ۱۹۸۵, pp. ۱۱۸–۱۲۰).
نتیجهگیری: تکرار تراژیک تاریخ و ناتوانی در درک پیام تقدیر
اروپاییان، با وجود دستیابی به موقعیتهای بینظیر تاریخی برای تکامل آگاهی، هر بار در درک پیام عمیق تقدیر ناتوان ماندند. تاریخ برای آنان همچون مدرسهای بود که درسهایش را پیاپی تکرار میکرد، اما شاگردانی که به غرور و قدرت بیش از خرد و اخلاق دل بسته بودند، هر بار همان خطاهای گذشته را در قالبی جدید تکرار کردند.
دور باطل ناتوانی در یادگیری از تاریخ:
- از استحاله کلیسا تا استحاله اومانیسم: کلیسای قرون وسطی که میتوانست مجرای فیض و معنویت باشد، با قدرت دنیایی مسموم شد و استحاله یافت. اومانیسم رنسانس که میتوانست طلایهدار کرامت انسانی و عقلانیتی متعادل باشد، به ایدئولوژیای برای توجیه برتریجویی نژادی و استعمار بدل گشت. در هر دو مورد، یک الگوی ثابت تکرار شد: ابزارهای تعالی، به سلاحهای انحطاط تبدیل شدند. به نظر میرسد قانون دوم ترمودینامیک در اینجا در قامت “آنتروپی اخلاقی” رخ نموده است؛ جایی که هر نظام بستهای بدون تزریق مداوم “معنا” و “خودآگاهی”، ناگزیر به سوی بینظمی و انحطاط میل میکند.
- از فئودالیسم تا کاپیتالیسم استعماری: ساختار سلسلهمراتبی فئودالی که انسانها را در جایگاههای ثابت و ذاتی زندانی میکرد، در دوران مدرن نه تنها از بین نرفت، بلکه در قالب جدید و مخوفتری به نام “سلسلهمراتب نژادی جهانی” احیا شد. اروپا خود را در رأس این هرم جدید قرار داد و این بار، کل بشریت را در زیر سلطهٔ این نظم ظالمانه درآورد.
مسدود کردن راه نزول و صعود آگاهی:
هر یک از این شبکههای اجتماعی در اوج قدرت، مسیری را برگزیدند که راه نزول آزادانهٔ آگاهی و صعود معنوی بشر را محدود و مسدود ساخت. کلیسای قدرتگرا با انحصار حقیقت و ایجاد دیوار جزمیت، مجرای ارتباط مستقیم انسان با امر متعالی را مسدود کرد. اومانیسم تمامیتخواه با تعریف “انسان کامل” به عنوان “مرد سفید اروپایی”، تمامی تمدنها و فرهنگهای دیگر را نادیده گرفت و دروازههای گفتوگوی تمدنی را بست. شبکهٔ نژادپرست با تقسیم بشریت به “برتر” و “پستتر”، و با برگزاری نمایشگاههای انساننمایان در پاریس و لندن (۱۸۷۰-۱۹۰۰) که آفریقاییان را در قفس به نمایش میگذاشت، اساس هرگونه امکان یادگیری از “دیگری” و رشد جمعی را نابود کرد.
این ناتوانی در فراگیری از تاریخ و اصرار بر تکرار الگوهای خودویرانگر، بزرگترین تراژدی تمدن غرب است. آنها هر بار که در آستانهٔ یک جهش معنوی و اخلاقی قرار گرفتند، با انتخاب قدرت به جای حقیقت، و غرور به جای فروتنی، مسیر خود و در مقیاسی وسیعتر، مسیر تاریخ بشریت را به سوی انحطاط و تباهی کج کردند.
دعوت به تأمل و ارزیابی نقادانه
خواننده و پژوهشگر گرامی؛ غایت بنیادین این نگاشته، گشودن افقی برای گفتوگوی عقلانی و نقد روشمند است. بیتردید تداوم و پالایش این اندیشه، در گرو ارزیابی موشکافانه، سنجش استدلالها و بازخورد فکری شماست. خواهشمند است نقد، پرسش یا نظر تحلیلی خود را در بخش دیدگاههای زیر مرقوم فرمایید.
