فصل هشتم: خطاهای جناح‌های سیاسی در مواجهه با عوارض گسل تمدنی

امتیاز به این مقاله:

یکی از کلیدی‌ترین موانع در تحلیل تاریخ معاصر و آسیب‌شناسی رفتارشناسی جریان‌های سیاسی در ایران، فقدان یک خودآگاهی ساختاری نسبت به موقعیت کشور بر روی «گسل تمدنی» است. گسل تمدنی در اینجا نه یک مفهوم انتزاعی فلسفی، بلکه یک «واقعیت جغرافیای-تاریخی و نهادی» است؛ فصل مشترک و در عین حال محل اصطکاک مستمر میان دو شیوه زیست، دو الگوی معیشت و دو نظام ارزش‌گذاری متفاوت (سنتِ بومی-قدسی و مدرنیته‌ی وارداتی).

نادیده گرفتن این گسل فعال و تمرکز بر بحران‌ها، نارضایتی‌ها و ناکارآمدی‌های واقعی ناشی از آن منجر به تفسیرهای نادرست و اتخاذ راهبردهای نامناسب شده است. به بیان دیگر، سیاست‌ورزان غالباً با نشانه‌ها مواجه‌اند، اما رابطه‌ی میان این نشانه‌ها و شکاف بنیادینی را که آن‌ها را تولید می‌کند، نادیده می‌گیرند.

گسل تمدنی در اینجا به معنای وجود یک شکاف تاریخی و عینی میان دو منطق متفاوت زندگی، دو الگوی نهادی، دو شیوه‌ی تنظیم مناسبات اجتماعی و دو نوع مواجهه با قدرت، قانون، علم، اقتصاد و سبک زندگی است. این شکاف، اگرچه ممکن است در قالب‌های مختلف و با شدت و ضعف متفاوت بروز کند، اما در عمل در بسیاری از بحران‌های ایران خود را نشان داده است. مشکل اصلی جناح‌های سیاسی این است که هر کدام، بسته به موقعیت و گرایش خود، فقط به بخشی از این نشانه‌ها توجه دارند و آن‌ها را جدا از زمینه‌ی کلانشان تحلیل می‌کنند. نتیجه آن است که به‌جای مواجهه با ریشه‌ها، به درمان‌های موضعی، مقطعی و اغلب متناقض روی می‌آورند.

۱. دیدن بحران، و عدم توجه به منشأ آن

جناح‌های سیاسی در ایران معمولاً نسبت به بحران‌های عینی بی‌تفاوت نیستند. برعکس، اغلب به‌خوبی از مشکلاتی مانند بحران آب، فرسایش محیط‌زیست، نارضایتی اجتماعی، شکاف نسلی، ناکارآمدی اداری، تورم، رانت، بحران اعتماد عمومی و فرسودگی نهادی آگاه‌اند. اما خطای اصلی آنان این است که این بحران‌ها را به‌صورت منفرد و جدا از یکدیگر می‌بینند؛ گویی هر کدام مسئله‌ای مستقل است که باید با نسخه‌ای جداگانه حل شود.

در حالی که بسیاری از این بحران‌ها صرفاً انباشت خطاهای اجرایی نیستند، بلکه بازتاب یک ناسازگاری عمیق‌تر میان الگوهای تمدنی‌اند. به این معنا، مثلاً بحران آب فقط نتیجه‌ی کمبود بارش یا ضعف مدیریت نیست؛ بلکه حاصل نوعی توسعه‌خواهی ناهماهنگ با ظرفیت‌های تاریخی، اقلیمی و نهادی کشور نیز هست. به همین ترتیب، بحران اعتماد عمومی تنها محصول ضعف تبلیغات یا خطاهای سیاسی نیست، بلکه به این برمی‌گردد که نهادهای رسمی در بسیاری از موارد نتوانسته‌اند خود را با واقعیت اجتماعیِ متکثر و دوپاره‌ی جامعه منطبق کنند.

۲. تقلیل مسائل ساختاری به مشکلات اجرایی

یکی از پیامدهای مستقیم نادیده گرفتن گسل تمدنی، تقلیل بحران‌های ساختاری به خطاهای اجرایی است. جناح‌های سیاسی، به‌ویژه در سطح رقابت‌های روزمره، معمولاً می‌کوشند هر مسئله را به ضعف مدیران، کمبود منابع، فساد برخی افراد یا ناکارآمدی یک دستگاه خاص نسبت دهند. هرچند این عوامل واقعی‌اند، اما کافی نیستند. زیرا اگر مسئله فقط در سطح مدیریت بود، تغییر مدیران یا اصلاحات جزئی باید بتواند وضعیت را به‌طور پایدار بهبود بخشد؛ در حالی که در بسیاری از موارد، بحران‌ها پس از جابه‌جایی افراد و تغییر شعارها همچنان تکرار می‌شوند.

این تکرار نشان می‌دهد که مسئله صرفاً به سطح اجرا محدود نیست. وقتی گسل تمدنی دیده نشود، سیاست‌گذار به جای آنکه بپرسد «چرا این مسئله در این جامعه به‌صورت مزمن تولید می‌شود؟»، تنها می‌پرسد «چه کسی در اجرا خطا کرده است؟». چنین نگاهی، هرچند ممکن است در کوتاه‌مدت برای مدیریت سیاسی مفید باشد، اما در بلندمدت از فهم ریشه‌های بحران جلوگیری می‌کند و امکان اصلاح واقعی را از میان می‌برد.

۳. سیاست‌گذاری برای یک جامعه‌ی یکدستِ فرضی

خطای دیگر جناح‌ها این است که در عمل برای جامعه‌ای سیاست‌گذاری می‌کنند که از نظر آنان باید یکدست، هم‌زمان، و قابل‌اداره با یک منطق واحد باشد؛ در حالی که جامعه‌ی ایران روی یک شکاف تاریخی و تمدنی زندگی می‌کند و در نتیجه، از درون یکپارچه و هم‌جنس نیست. بخشی از جامعه در سبک زندگی، مصرف، ارتباطات، آموزش و توقعات خود به‌شدت مدرن شده است؛ در حالی که در لایه‌های دیگر، همچنان پیوندهای سنتی، دینی، محلی و خانوادگی نقش تعیین‌کننده دارند.

نادیده گرفتن این وضعیت واقعی، باعث می‌شود سیاست‌گذار قوانینی وضع کند که فقط با یکی از این سطوح سازگار است. در نتیجه، قانون در سطح رسمی تصویب می‌شود، اما در سطح اجتماعی یا با مقاومت روبه‌رو می‌شود یا عملاً بی‌اثر می‌ماند. این همان نقطه‌ای است که شکاف تمدنی به بحران عملی تبدیل می‌شود: قانون هست، اما کار نمی‌کند؛ نهاد هست، اما اعتماد تولید نمی‌کند؛ سیاست هست، اما حل مسئله نمی‌آورد.

۴. توسعه بدون توجه به بستر تاریخی و اقلیمی

در حوزه‌ی توسعه نیز نادیده گرفتن گسل تمدنی پیامدهای گسترده‌ای داشته است. بخشی از سیاست‌های توسعه‌گرا در ایران بر این فرض استوار بوده‌اند که می‌توان الگوهای وارداتی را بدون توجه به زمینه‌ی تاریخی، اجتماعی و اقلیمی کشور پیاده کرد. نتیجه‌ی این نگاه، اجرای طرح‌هایی بوده است که از نظر فنی ممکن است مدرن به نظر برسند، اما در عمل با بستر واقعی ایران ناسازگار بوده‌اند.

نمونه‌های این ناسازگاری را می‌توان در پروژه‌های بزرگ سدسازی، تغییر الگوهای مصرف آب، گسترش شهرهای بزرگ بدون زیرساخت متناسب، تخریب تعادل‌های زیست‌محیطی و رشد حاشیه‌نشینی مشاهده کرد. این‌ها صرفاً خطاهای فنی نیستند، بلکه نشانه‌ی آن‌اند که سیاست‌گذار رابطه‌ی میان فناوری، اقلیم، اقتصاد محلی و ساختار اجتماعی را به‌درستی درک نکرده است. از این منظر، بخشی از بحران‌های زیست‌محیطی و شهری ایران را باید به‌عنوان عوارض مستقیمِ توسعه‌ی بدون فهم گسل تمدنی دید.

۵. نهادسازی ناقص و ناسازگار

در سطح نهادی نیز همین مسئله دیده می‌شود. بسیاری از نهادهای مدرن در ایران، از بانک و دانشگاه تا دیوان‌سالاری و نظام حقوقی، بدون آنکه به‌درستی با زمینه‌ی تاریخی و اجتماعی کشور سازگار شوند، وارد یا بازتولید شده‌اند. جناح‌های سیاسی معمولاً در اینجا نیز به‌جای بازطراحی نهادی، به اصلاحات سطحی، تغییر نام‌ها، یا افزودن لایه‌های نظارتی بسنده کرده‌اند.

اما وقتی نهادی در بستر خودش کارکردی دارد و همان نهاد بدون بازتعریف در زمینه‌ای دیگر منتقل می‌شود، طبیعی است که دچار اختلال شود. برای مثال، نظام بانکی‌ای که میان منطق بانکداری مدرن، محدودیت‌های فقهی، ساختار رانتی اقتصاد و انتظارات عمومی معلق مانده است، نمی‌تواند به‌طور کامل نه آن کارکرد مدرن را ایفا کند و نه با سنت بومی سازگار شود. حاصل این وضعیت، نهادی است که هم هزینه تولید می‌کند و هم مسئله را حل نمی‌کند.

۶. خطای جناحی در فهم مسئله

جناح‌های سیاسی معمولاً هر یک بخشی از واقعیت را می‌بینند و بخش دیگر را نادیده می‌گیرند. یک جناح بحران را در فقدان نظم، ضعف کنترل یا عقب‌ماندگی فرهنگی می‌بیند؛ جناح دیگر آن را در محدودیت آزادی، ناکارآمدی ساختار و انسداد نهادی جست‌وجو می‌کند. هر دو ممکن است در توصیف بخشی از واقعیت درست بگویند، اما مشکل آنجاست که هیچ‌کدام مسئله را در سطح عمیق‌ترِ تمدنی صورت‌بندی نمی‌کنند.

در نتیجه، سیاست به‌جای آنکه به فهم سازوکار تولید بحران برسد، به میدان رقابت برای تفسیر علائم تبدیل می‌شود. هر جناح، عوارض گسل را به نفع روایت خود مصادره می‌کند، اما کمتر کسی می‌پرسد که چرا این عوارض در ایران به‌طور مداوم تکرار می‌شوند و چرا راه‌حل‌های متعارف، به‌رغم هزینه‌های سنگین، پایدار نیستند.

جمع‌بندی

بنابراین، مسئله این نیست که جناح‌های سیاسی در ایران بحران‌ها را نمی‌بینند؛ مسئله این است که بحران‌ها را می‌بینند، اما گسل تمدنی را به‌عنوان منشأ ساختاری آن‌ها تشخیص نمی‌دهند. به همین دلیل، با معلول‌ها درگیر می‌شوند و علت را از نظر دور می‌دارند. نتیجه‌ی این خطا، سیاست‌گذاری‌های مقطعی، اصلاحات نیمه‌کاره، نهادهای ناکارآمد، توسعه‌ی ناسازگار و تکرار مداوم بحران‌هاست.

اگر قرار است فهم دقیق‌تری از وضعیت معاصر ایران به دست آید، باید از سطح توصیف بحران‌ها عبور کرد و به این پرسش پرداخت که این بحران‌ها چگونه و از چه شکافی تولید می‌شوند. تا زمانی که گسل تمدنی به‌مثابه یک واقعیت عینی در تحلیل سیاسی، اجتماعی و نهادی جدی گرفته نشود، هر راه‌حلی ناگزیر ناقص خواهد بود؛ زیرا به جای درمان ریشه، تنها با نشانه‌ها برخورد می‌کند.

نتیجه‌گیری: بن‌بست مشترک و ضرورت جست‌وجوی راه سوم

مرور دیدگاه‌های جریان‌های اصلی سیاسی نشان می‌دهد که هر یک از آن‌ها با تفسیر خاص خود از مشکلات کشور، راه‌حل‌هایی برای اصلاح امور پیشنهاد کرده‌اند. با این حال، از منظر نظریه گسل تمدنی، بسیاری از این رویکردها در یک محدودیت مشترک قرار دارند: تمرکز بر یکی از ابعاد مسئله و نادیده گرفتن تعارض عمیق میان برخی ساختارهای نهادی و منظومه ارزشی جامعه.

جریان اصلاحات عمدتاً بر تقویت سازوکارهای دموکراتیک و گسترش آزادی‌های سیاسی تأکید دارد و می‌کوشد از این طریق کارآمدی نظام را افزایش دهد. در مقابل، بخش‌هایی از اصول‌گرایی بر تقویت نظارت‌های ارزشی و حضور مدیران متعهد تأکید می‌کنند. در کنار این دو، رویکرد ارشادی نیز اصلاح فرهنگی جامعه را محور اصلی تحول می‌داند. با وجود تفاوت‌های میان این دیدگاه‌ها، هیچ‌یک از آن‌ها به‌طور کامل به مسئله بازطراحی رابطه میان ساختارهای نهادی و منظومه ارزشی نمی‌پردازد.

در چنین شرایطی، خطر آن وجود دارد که تعارض‌های موجود به‌تدریج به سمت قطبی‌شدن اجتماعی یا شکل‌گیری صورت‌هایی از اقتدارگرایی سوق یابد.

در عین حال، تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد که در برخی مقاطع، به‌ویژه در شرایط افزایش تهدیدات بیرونی، منازعات داخلی موقتاً کاهش یافته و نوعی همگرایی اضطراری در میان نیروهای سیاسی و بدنه اجتماعی شکل گرفته است. نمونه‌ای از این وضعیت را می‌توان در رخداد جنگ رمضان مشاهده کرد؛ جایی که در واکنش به فضای تقابل و تهدید خارجی، حضور گسترده مردم در خیابان‌ها و اعلام حمایت از ساختار حکمرانی، نوعی همبستگی گسترده را در سطح جامعه به نمایش گذاشت.

با این حال، چنین همگرایی‌هایی عموماً خصلتی واکنشی و موقتی دارند. تهدید بیرونی می‌تواند برای مدتی شکاف‌های داخلی را به حاشیه براند و نوعی انسجام نمادین ایجاد کند، اما این انسجام الزاماً به معنای حل شدن تعارض‌های عمیق‌تر نیست. تجربه تاریخی انقلاب مشروطه نیز نمونه‌ای قابل تأمل در این زمینه است. در آن مقطع، احساس خطر نسبت به شکست نهضت در برابر دیکتاتوری قاجاری موجب شد طیف‌های مختلفی از نیروهای اجتماعی و سیاسی در قالب مطالبه «مشروطه» به نوعی همگرایی دست یابند. با این حال، این همگرایی اولیه نتوانست شکاف تمدنی را حل کند؛ تقابل میان مشروطه‌خواهان و مشروعه‌خواهان نه تنها به اعدام شیخ فضل‌الله نوری انجامید، بلکه در نهایت زمینه‌ساز استقرار اقتدارگرایی رضاشاهی شد.

از این منظر، همگرایی‌های مقطعی لزوماً به معنای رفع شکاف‌های عمیق ارزشی و نهادی نیست. تهدید بیرونی ممکن است برای مدتی تعارض‌ها را مهار کند، اما اگر مبانی اختلاف در سطحی عمیق‌تر باقی بماند، این شکاف‌ها دیر یا زود در قالب‌های تازه‌ای دوباره آشکار خواهند شد.

بر این اساس، تحلیل گسل تمدنی ما را به این نتیجه رهنمون می‌سازد که راه برون‌رفت نه در پیروزی یک قطب بر قطب دیگر، بلکه در یافتن یک «راه سوم» و طراحی الگویی از حکمرانی بومی است که این شکاف تاریخی را به‌صورت ریشه‌ای شناسایی کرده و به جای سرکوب یا تعویق، آن را به‌گونه‌ای ساختاری مدیریت و حل کند. مأموریت این کتاب دقیقاً عبور از این دوگانه‌های فرساینده و طرح امکان یک «سنتز معرفتی» و «طراحی ساختارهای هم‌افزا» است.

دفتر حاضر به تبارشناسی این گسل پرداخت؛ دفاتر آتی تلاشی خواهد بود برای ارائه مبانی نظری این سنتز و صورت‌بندی اولیه الگویی که بتواند نسبت میان ارزش و ساختار را در افقی تازه بازتعریف کند.

در این چارچوب، این نوشتار را می‌توان دعوتی علمی به هر دو جریان اصلی سیاسی کشور دانست تا به جای استهلاک انرژی ملی در تقابل‌های روزمره و نزاع‌های فرسایشی، توجه خود را معطوف به این دو اصل بنیادین کنند:

  1. نظام نیازمند اصلاحات است.
  2. اصلاحات، نیازمند اصول علمیِ متکی بر فرهنگ و زیست‌بوم تاریخی جامعه است.

فصول آتی، طرحی اولیه را به‌عنوان نقطه آغاز این گفت‌وگوی ملی ارائه خواهد کرد؛ طرحی که هدف آن پر کردن شکاف تمدنی و حرکت به سوی الگویی کارآمد و هم‌افزا از حکمرانی است. این طرح بیش از آنکه ادعای نسخه نهایی داشته باشد، کوششی است برای گشودن افقی تازه و برانگیختن مشارکت اندیشمندان، نخبگان و دغدغه‌مندان کشور در مسیر تکمیل و ارتقای آن.

دانلود نسخه PDF این مقاله فقط برای اعضای سایت امکان‌پذیر است.
✍️

دعوت به تأمل و ارزیابی نقادانه

خواننده و پژوهشگر گرامی؛ غایت بنیادین این نگاشته، گشودن افقی برای گفت‌وگوی عقلانی و نقد روشمند است. بی‌تردید تداوم و پالایش این اندیشه، در گرو ارزیابی موشکافانه، سنجش استدلال‌ها و بازخورد فکری شماست. خواهشمند است نقد، پرسش یا نظر تحلیلی خود را در بخش دیدگاه‌های زیر مرقوم فرمایید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *