تنگنای گذار در ساحت سبک زندگی، سناریوهای اقتدارگرایی و تبارشناسی ساختاری حکمرانی دینی

این مقاله نشان می‌دهد که گسل تمدنی در ایران، با گذر تاریخی از منازعات اقتصادی-سیاسی در عصر نهضت تنباکو و تقابل‌های حقوقی-حاکمیتی در عصر مشروطه، در دوران معاصر به سرنوشت‌سازترین و عمیق‌ترین لایه‌ی خود، یعنی ساحت ارزش‌ها، سبک زندگی و تجربه‌ی زیسته‌ی روزمره ارتقا یافته است. در این مرتبه، تعارض بنیادین میان ارزش‌های هنجاری و قدسیِ نظام سیاسی با کارکرد هنجارفرسای ساختارهای مدرن که در مقام «معلم خاموش» عمل می‌کنند، جامعه را در یک بزنگاه تاریخی و وضعیت حاد دوپارگی ارزشی قرار داده است. شواهد عینی و امواج اعتراضی متأخر در دی‌ماه ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸ و پاییز ۱۴۰۱، در کنار تعمیق شکاف‌های نمادین در فضای شهری، بر این امر گواهی می‌دهند که انرژی متراکم گسل تمدنی از سطوح نظری به ساحت کنشگری خیابانی سرریز کرده است. در ادامه، امکان‌سنجی اقتباس «الگوی میانه» با تکیه بر تجارب ترکیه یا مالزی در بستر ساختار حقوقی-سیاسی جمهوری اسلامی ارزیابی شده و دو سناریوی محتوم در صورت تداوم انفعال و تعلل در گشایش نهادی—غلتیدن به دیکتاتوری سکولار یا استقرار اقتدارگرایی صلب مذهبی—مورد واکاوی قرار می‌گیرد. در واپسین بخش، با تبارشناسی ارکان چهارگانه‌ی هژمونی جریان خط امام و آسیب‌پذیری‌های سه‌گانه‌ی آن، استدلال می‌شود که این تنگنا به معنای انسداد مطلق تاریخی نیست؛ بلکه «مهندسی ساختاریِ» نهادها، افقی روشن، گریزناپذیر و ضرورتی تمدنی برای برون‌رفت از گسست اجتماعی و نیل به انسجام هویتی و عدالت پایدار به شمار می‌رود.

امتیاز به این مقاله:

۱. ورود گسل تمدنی به بافت تجربه‌ی زیسته و فوران‌های اعتراضی معاصر

گسل تمدنی در ایران، واقعیتی درون‌جامعه‌ای و برآمده از تصادم تاریخی تمدن اسلامی با تجدد مدرن است؛ گسلی بنیادین که با تغذیه‌ی مداوم از رانش‌های معطوف به قدرت فعال می‌گردد. اگر در دهه‌های منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، این شکاف عمدتاً در قالب تقابل گفتمانیِ میان دو سبک زندگی مستقل و وابسته صورت‌بندی می‌شد، در دهه‌های اخیر و با تثبیت نهادهای مدرن، دامنه‌ی این اصطکاک مستقیماً به تار و پود زندگی روزمره کشیده شده است.

امروز نظام رسمی از مجرای تریبون‌های عمومی و دستگاه‌های تبلیغاتی ارزش‌هایی چون ایثار، عفاف، قناعت، مواسات و تعهد مؤمنانه را بازتولید می‌کند؛ اما هم‌زمان، نهادهای اقتصادی، اداری و آموزشی نظیر بانک، بازار، دانشگاه و نظام بوروکراتیک که بر پایه‌ی عقلانیت ابزاری و منطق سودآوری حداکثری سرمایه‌داری پی‌ریزی شده‌اند، در مقام «معلم خاموش»، الگوهای رفتار فردگرایانه، تفاخر طبقاتی، مسابقه‌ی مصرف‌گرایی و اصالت سود را پاداش می‌دهند. برآیند قهری این تعارض کارکردی، ابتلای جامعه به نوعی اسکیزوفرنی رفتاری و دوپارگی عمیق هویتی است؛ شکافی که در آن بخشی از کالبد اجتماعی می‌کوشد تا زیست مؤمنانه‌ی خود را بازتولید کند و بخشی دیگر با تمسک به الگوهای جهانی مدرنیته‌ی متأخر هویت‌یابی می‌نماید.

این دوپارگی هویتی و ارزشی در چارچوب نظریات دانشگاهی باقی نماند، بلکه در سه مقطع زمانی به شکل خیزش‌های میدانی چهره گشود:

نخست، اعتراضات دی‌ماه ۱۳۹۶ که به مثابه‌ی فوران اولیه‌ی گسل در میان لایه‌های فرودست شهری پدیدار شد و ناکارآمدی ساختارهای بازتوزیع ثروت و فاصله‌ی شعارهای عدالت‌محور با عملکردهای تکنوکراتیک را برملا کرد.

دوم، اعتراضات آبان‌ماه ۱۳۹۸ که انفجار خشم اجتماعی ناشی از رویکردهای شوک‌درمانی اقتصادی بود؛ نقطه‌ای که در آن اجرای بدون‌محابای نسخه‌های تعدیل ساختاری در قیمت حامل‌های انرژی، شریان‌های حیاتی و معیشتی طبقات محروم را هدف قرار داد.

سوم، رخدادهای پاییز ۱۴۰۱ که عریان‌ترین رویارویی تمدنی را در عرصه‌ی سبک زندگی، پوشش و حیات خلوت فردی به نمایش گذاشت؛ مقطعی که در آن انباشت نارضایتی‌های مزمن ساختاری، هویتی تمام‌عیار یافت و تصادم میان ارزش‌های زیستی نسل‌های جدید با هنجارهای رسمی را به اوج خشونت رساند.

چهارم، تثبیت شکاف نمادین در پهنه‌ی کالبدی شهر؛ پس از تکانه‌های خیابانی، گسل تمدنی از شکل امواج مقطعی عبور کرده و به صورت یک وضعیت پایدار و روزمره در فضاهای شهری رسوب نموده است. امروزه خیابان‌ها، ایستگاه‌های مترو و مراکز تجاری پایتخت به بستر ملموس تقابل بصری دو قطب هویتی متضاد بدل شده‌اند: در یک‌سو زنانی که پایبند به حجاب، زیست عفیفانه و هویت اسلامی هستند و در سوی دیگر حرکتی رو به تزاید به سمت کنار نهادن پوشش رسمی و اقتباس سبک‌های متأثر از فرهنگ مصرفی غرب. این مواجهه‌ی نمادین نشان می‌دهد که چگونه کالبد جامعه و عرصه‌ی عمومی به واپسین خاکریز اصطکاک میان تمدن توحیدی و فردگرایی متجدد بدل شده است.


۲. سنجش ساختاری «الگوی میانه» و امتناع تاریخیِ مصالحه‌ی صوری

در گرماگرم این شکاف‌ها، همواره این پرسش از سوی محافل تکنوکرات و اصلاح‌طلب پیش کشیده می‌شود که آیا نمی‌توان با گرته‌برداری از الگوهای تجربه شده در کشورهایی چون ترکیه یا مالزی، نوعی همزیستی مسالمت‌آمیز و سازش دائمی میان دین‌داری اسلامی و هنجارهای سبک زندگی مدرن برقرار ساخت؟ پاسخ دقیق و جامعه‌شناختی به این پرسش، ناممکن بودن چنین پیوندی را به دلایل زیر آشکار می‌سازد:

نخست، عدم انطباق مبانی حقوقی و سرشت قانون اساسی؛ الگوهای مستقر در ترکیه یا مالزی درون بسترهایی سکولار یا ساختارهای سیاسی سازش‌محور تعریف شده‌اند؛ حال آنکه ساختار اساسی در جمهوری اسلامی بر پایه‌ی اصل حاکمیت فقه، ولایت فقیه و سازوکار نظارت شرعی شورای نگهبان بنا شده است. این ساختار، صیانت از احکام شریعت در تمامی ارکان قانون‌گذاری را وظیفه‌ای ذاتی و عدول‌ناپذیر تلقی می‌کند؛ از این رو هرگونه به رسمیت شناختنِ حقوقیِ سبک‌های زندگی معارض با احکام دینی، در حکم عدول از فلسفه‌ی وجودی و تضعیف مشروعیت هویتی نظام به شمار می‌آید.

دوم، درهم‌تنیدگی ساحت‌های عمومی و خصوصی در اندیشه‌ی حکومت اسلامی؛ در مدل‌های نوگرای غرب آسیا یا شرق دور، خطوط فاصلی میان فضاهای فردی و حوزه‌ی دخالت دولت ترسیم شده است. در حالی که در پارادایم انقلاب اسلامی، جامعه‌سازی شریعت‌محور بخشی لاینفک از پروژه‌ی تمدنی به شمار می‌رود و انفعال در برابر دگرگونی هنجارهای عمومی، اخلال در رسالت کلان دینی تفسیر می‌گردد. از این جهت، دل‌خوش کردن به راهکارهای میانه بدون دست‌کاری در ریشه‌ها، در نهایت به آتش‌بس‌های تاکتیکیِ شکننده تقلیل یافته و با کوچک‌ترین تغییرات سیاسی مجدداً شکاف‌های تمدنی را شعله‌ور می‌سازد.


۳. پیامدهای انفعال؛ سناریوهای دوقطبی‌سازی و افق اقتدارگرایی

تعلل در سامان‌دهی ساختارها، به معنای زنده نگه‌داشتن و تعمیق پنهان این گسل در لایه‌های جامعه است. هنگامی که بسترهای عینی تعارض درمان نشوند، تزریق ناگزیر «انرژی قدرت‌طلبی» از جانب جناح‌های داخلی برای تحکیم موقعیت یا از سوی جریان‌های معارض برای برهم زدن توازن، رویارویی‌های خشونت‌بار را ناگزیر می‌سازد.

تداوم این فرسایش مزمن، بنیه‌ی روانی و اجتماعی یک ملت را به وضعیت «خستگی تاریخی» می‌رساند. تاریخ تحولات نشان داده است که جوامعِ درگیر در تعارضات فرسایشی، در نهایت برای گریز از ناامنی و اعاده‌ی نظم، تسلیم الگوهای اقتدارگرا می‌شوند. این انفعال، کشور را در معرض دو سناریوی نگران‌کننده قرار می‌دهد:

سناریوی نخست، غلتیدن به سوی دیکتاتوری سکولار و نوسازی آمرانه؛ وضعیتی که در صورت فروریختن سامان اجتماعی و استیصال عمومی، ممکن است نظمی خشن و ضددینی را بر سر کار آورد که با توسل به سرکوب و الگوی تجدد دستوری، به ریشه‌کنی مظاهر سنت و سلب هویت ایمانی جامعه اقدام ورزد.

سناریوی دوم، چرخش به سوی اقتدارگرایی صلب مذهبی و نظارت انضباطی؛ حالتی که در آن، احساس تهدید وجودی در هسته‌ی مرکزی حاکمیت ممکن است به تعلیق سازوکارهای مردمی و تشدید روش‌های سخت‌افزاری و کنترلی برای حفظ ظاهری هنجارها بینجامد.

هر دوی این سناریوها، ثمره‌ای جز خاموش ساختن پویایی‌های جامعه، تعمیق خشم‌های فروخورده و انباشت دوباره‌ی گسل تمدنی در ابعادی فاجعه‌بار نخواهند داشت.


۴. تبارشناسی تحلیلی حکمرانی دینی؛ توازن ظرفیت‌ها و بن‌بست‌های ساختاری

با توجه به این مخاطرات، این پرسش محوری رخ می‌نماید: آیا حاکمیت دینی از بن‌مایه‌های لازم برای عبور از این بحران و حل تعارضات برخوردار است؟ پاسخ به این پرسش در گرو تبارشناسی واقع‌بینانه‌ی ظرفیت‌ها و آسیب‌های تاریخی جریان «خط امام» است؛ جریانی که موفق شد کشور را از طوفان ترورها، فتنه‌های تجزیه‌طلبانه، جنگ تحمیلی و محاصره‌های شدید اقتصادی عبور دهد و به قدرتی بازدارنده تبدیل سازد.

۱-۴. ارکان چهارگانه‌ی هژمونی جریان خط امام

اقتدار و تاب‌آوری جریان خط امام در مواجهه با چالش‌های وجودی متکی بر چهار شالوده‌ی اصلی بوده است:

الف) تکوین گفتمان ایدئولوژیک چندوجهی: تلفیق آرمان‌های شیعی با استقلال‌خواهی ملی، ظرفیتی بی‌نظیر برای بسیج توده‌ها در بزنگاه‌ها آفرید. پیوند مفاهیمی چون شهادت، ولایت و عدالت، سختی‌های مادی را به کنش‌هایی مؤمنانه و اختیاری ارتقا داد؛ ظرفیتی که بر شبکه‌ی مویرگی هیئات، مساجد و مناسک جمعی استوار بود. همچنین با آمیختن اسلامیت و ایرانیت و صورت‌بندی اصل نفی سبیل، سرمایه‌ی اجتماعی پایداری خلق شد که جامعه را در تکانه‌های شدید سرپا نگاه داشت و افق‌های فراملیِ محور مقاومت را ترسیم کرد.

ب) نبوغ مدیریتی و نهادسازی بحران‌محور: پدیدار شدن ساختارهای جهادی نظیر جهاد سازندگی و سپاه پاسداران در پاسخ به لختی دیوان‌سالاری کهنه، الگویی نوین از مدیریت انقلابی پدید آورد. رویکرد «ما می‌توانیم» تهدیدهای ناشی از محاصره‌ی تسلیحاتی و صنعتی را به جهش در صنایع دفاعی، موشکی و هسته‌ای بدل ساخت و حضور بی‌واسطه‌ی فرماندهان در خطوط مقدم نبرد، فاصله‌ی طراحی تا اجرا را به حداقل رساند.

ج) دوراندیشی و تفکر راهبردی: جریان خط امام سیاست‌گذاری را در تأمین رفاه روزمره محصور نساخت. تمرکز بر ایجاد زیرساخت‌های بازدارندگی نظامی، کادرسازی شجاعانه از طریق واگذاری میدان‌های حساس به جوانان متخصص و انقلابی، ایستادگی بر پروژه‌های بلندمدت ملی و حفاظت از زیرساخت‌های اخلاقی جامعه، پایه‌های ثبات راهبردی را استوار کرد.

د) نهادینه‌سازی الگوی امامت در رهبری: اصل ولایت فقیه به عنوان نخ تسبیح این ارکان عمل کرد. ترکیب ابعاد فقهی، قانونی و معنوی، سازوکاری فصل‌الخطاب در انسدادهای سیاسی پدید آورد و ضمن محافظت از راهبردهای ملی در برابر دست‌به‌دست شدن دولت‌ها، پرچمی همگرا برای مستضعفان در گستره‌ی جغرافیای جهان اسلام برافراشت.

۲-۴. آسیب‌پذیری‌های ساختاری؛ شکاف میان آرمان قدسی و نهاد مدرن

علی‌رغم این ظرفیت‌های ژئوپلیتیک، ناتوانی در انتقال این هوشمندی جهادی به حوزه‌ی سامان‌دهی نهادهای اقتصادی و اجتماعی، به چشم اسفندیار حکمرانی بدل شده است:

الف) غلبه‌ی «هدایت کلامی» بر «مهندسی ساختاری»: جهت‌گیری نظام در گسترش ارزش‌ها، عمدتاً بر وعظ، خطابه، نصیحت اخلاقی و تصویب قوانین روبنایی متمرکز ماند، در حالی که بسترهای نهادی بازتولید فساد و نابرابری دست‌نخورده باقی ماندند. موعظه‌محوریِ بدون دگرگون‌سازی مناسبات مادی، در عمل به وابستگی توده‌ها به سازوکارهای توزیع رانت نفتی انجامید و موتور محرک برنامه‌ریزی را به رخوت و همایش‌زدگی کشاند. هنگامی که جامعه در تریبون‌ها به زهد فراخوانده می‌شود اما ساختار پولی ارزش دارایی‌ها را می‌بلعد و شکاف‌های طبقاتی ایجاد می‌کند، اعتماد عمومی تحلیل رفته و به ناهماهنگی شناختی و ریاکاری نهادینه‌شده منجر می‌گردد. مفاهیمی چون عدالت اسلامی، اقتصاد مقاومتی و سبک زندگی اصیل، بدون مشوق‌های عینیِ نهادی در سطح بیانیه‌های آرمانی متوقف مانده‌اند.

ب) تمایل به ساده‌سازی بحران‌های پیچیده و راهبردی: فروکاستن دشواری‌های چندلایه به تحلیل‌های سطحی از آسیب‌های دیرپای فضای سیاست‌گذاری است. تقلیل نابسامانی‌های ساختاری اقتصاد نظیر تورم و کاهش ارزش پول به توطئه‌ی خارجی، زمینه‌ی فرار از جراحی نظام بانکی و ساختار اداری را فراهم می‌آورد. همچنین خلاصه کردن ریشه‌های فساد در بی‌تقوایی مدیران به جای بستن گلوگاه‌های توزیع رانت، و استفاده‌ی ابزاری از متون دینی برای مشروعیت‌بخشی به سیاست‌های ناصوابِ اجرایی، کارشناسی عقلانی را عقیم ساخته است. این شیوه حتی در مسأله‌ی حجاب، موضوع را صرفاً به تهاجم فرهنگی رسانه‌ای و لجاجت‌های فردی تقلیل داد و از اثرات مخرب الگوهای شهرسازی مدرن و شکاف‌های نسلی غفلت ورزید.

ج) خنثی‌پنداری نهادهای سرمایه‌داری و غفلت از کارکرد «معلم خاموش»: فاجعه‌بارترین خطای معرفتی، ابزارانگار دیدن ساختارهای متولدشده در بستر تجدد بوده است. این تصور خام وجود داشت که می‌توان با پیوست‌های فرهنگی یا نام‌گذاری‌های صوری، نهادهایی چون بوروکراسی متمرکز وبری یا بانکداری مبتنی بر خلق پول را در خدمت جامعه‌سازی توحیدی به کار گرفت. غافل از اینکه این نهادها در مقام معلم خاموش، منطق سودپرستی، مصرف‌گرایی و فردگرایی اتمیزه را به جامعه تلقین می‌کنند. بانک‌ها با بسط رانت و تورم، قناعت را تنبیه و سوداگری را پاداش می‌دهند، و شهرسازی سودمحور با متلاشی کردن مسکن‌های حیاط‌دار سنتی و ترویج آپارتمان‌های متراکم، کالبد لازم برای فردگرایی، گسست نسلی و افت موالید را تحمیل می‌سازد.


۵. فرجام و گشایش؛ مهندسی ساختاری به‌مثابه افق بالنده‌ی بازسازی تمدنی

قرار گرفتن در این تنگنای تاریخی به معنای رسیدن به بن‌بست محتوم تمدنی نیست؛ بلکه هشداری آشکار برای پایان دادن به سیاست‌های التیامی، توصیه‌محور و انفعالی است. این بزنگاه، بزرگ‌ترین فرصت برای انقلاب در ساحت تفکر نهادی است. کلید برون‌رفت از تعارض و گذار به ثبات هویتی، نه در تشدید روش‌های سخت انضباطی و نه در استحاله در هاضمه‌ی تجدد غربی، بلکه در «مهندسی ساختاریِ» همه‌جانبه نهفته است:

۱. عبور شجاعانه از توهم بی‌طرفی نهادها و اذعان به اینکه ساختارها و مشوق‌های مادی، مقتدرترین شکل‌دهندگان به اخلاق و فرهنگ عمومی هستند.

۲. بازطراحی ریشه‌ای شریان‌های مالیاتی، خلق پول، ساختار اداری و فضاهای سکونتی و آموزشی بر اساس سنتز عقلانیت علمی، حکمت اسلامی و تجارب انباشته‌ی بشری.

۳. هم‌راستا ساختن خط‌مشی‌های نهادی با پیام‌های ارزشی، به‌نحوی‌که التزام به سبک زندگی ایمانی، پاک‌دستی و عدالت‌خواهی با پیامدهای زیان‌بار معیشتی روبه‌رو نشود و مشوق‌های عینی ساختارها در خدمت رشد کرامت انسانی قرار گیرد.

تنها با این انقلاب ساختاری است که منطق «معلم خاموش» با آرمان‌های انقلاب پیوند خورده، ریشه‌های تعارض و ازخودبیگانگی اجتماعی خشکانده شده و جامعه‌ی ایران با تکیه بر حکمت و دادگری، این تنگنای تاریخی را به سکوی پرش برای استقرار یک تمدن نوین و پایدار بدل خواهد ساخت.

✍️

دعوت به تأمل و ارزیابی نقادانه

خواننده و پژوهشگر گرامی؛ غایت بنیادین این نگاشته، گشودن افقی برای گفت‌وگوی عقلانی و نقد روشمند است. بی‌تردید تداوم و پالایش این اندیشه، در گرو ارزیابی موشکافانه، سنجش استدلال‌ها و بازخورد فکری شماست. خواهشمند است نقد، پرسش یا نظر تحلیلی خود را در بخش دیدگاه‌های زیر مرقوم فرمایید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *